سلام.
من بابک علوی هستم. اکانت گوسفند خدا رو شاید یادتون باشه. من اونم.
اردیبهشت ۱۴۰۰، حدود ۱۶ ماه قبل از انقلاب زن زندگی آزادی، به خاطر اکانت توییترم احضار شدم به دادسرای ناحیه ۳۳ اوین.
به نسل z
دیس هاتون به جون ما، آدم عاقل به شما دیس بک نمیده سوتونها. نازتون رو باید بخرن. بیاین با هم یه اکیپ شیم #برای_ایران. باید روابط لانگ دیستنس رو نزدیک کرد و کاتها رو دوباره جوش زد. اینطوری میشه رفاقت کرد و ایران رو ساخت.
تو این ۱۲ سالی که آیلتس درس میدم به تعداد موهای صورتم این جمله رو شنیدم. جملهی بجایی هم هست و مشکلیه که خیلیها باهاش درگیرن.
یه خلاصهای از راه حلی که به بچهها میگم اینجا مینویسم شاید به درد بخوره.
سوال اسپیکینگم این بود که تفاوت بین خستگی جسمی و ذهنی چیه. من حداقل ۱ دقیقه زمان نیاز داشتم تا بتونم براش پاسخی در زبان مادریم جور کنم. آیا مشکل از بخت من بوده؟ :))
همه دارن سوال میکنن که تو ناشناس بودی چطوری پیدات کردن.
جواب اینه که از طریق بقیهی بچههایی که گرفته بودن. خیلیها رو اون موقع من دورادور در جریان بودم که گرفتن. شاید خودتون هم توجهتون جلب شده باشه که یهو یه سری اکانتای پر فالوور غیب شدن.
نکتهی مهم اول اینه که آیلتس علاوه بر دانش زبان انگلیسی مهارتهای ارتباطی ما رو هم میسنجه.
هر وقت به خودتون گفتید «من اینو تو زبون مادری هم نمیتونم» بدونید وارد اون حیطهی مهارتهای ارتباطی شدید.
اینو که خوندم یاد داستان آزادی خودم افتادم. ساعت نزدیک دوازده شب بود. دو ساعت از خاموشی میگذشت. از چهارده نفر اتاق یازده نفرشون تو تخت بودن. من و دو نفر دیگه نزدیک در اتاق نشسته بودیم و با نوری که از لامپای راهرو میاومد برای یکی از بچهها لایحه مینوشتیم که بده به قاضیش.
خیلی خوشحال شدیم. اینم مینویسم و به احتمال زیاد کسی نمیبینه!!!
دیروز که این خبرو دیدم یاد خودم افتادم! هیچکس نمیدونست قراره آزاد بشم حتی خودم. اصلا قرار نبود آزاد بشم. دادستان اومد توی بند حکم آزادیمو امضا کرد. هیشکی بیرون منتظرم نبود. ۱۵ دی، برف و سرمای همدان و منِ آزادِ تنها...
تا دیروز فکر میکردم قبل از اینکه اکانتمو پابلیک کنم باید یه رشته توییت صد طبقه آماده کنم. اما بعد از شوک این اتفاق احساس میکنم دیگه نمیتونم پشت قفل اکانتم قایم بشم. وقتی استبداد داره اینجوری برای حذف من و امثال من تلاش میکنه، پس همین که حضور داشته باشم کافیه.
من با این دو نفر یه تجربهی مشترک داشتم که باعث میشد دردشون رو بیشتر از بقیه حس کنم. من هفتهها با کابوس این عبارت مشمئز کننده زندگی کردم: «سب النبی»
این مظهر بربریت یه حکومت، که بود و نبودش تو پروندهی آدم فرق مرگ و زندگی رو مشخص میکنه.
چند وقت بود خیلی با خودم کلنجار میرفتم که پابلیک کنم و از تجربههام حرف بزنم، ولی آمادگیشو نداشتم. امروز که خبر اعدام #یوسف_مهرداد و #صدرالله_فاضلی_زارع رو شنیدم انگار یه سطل آب یخ ریختن رو سرم. تو این چند ماه خیلی خبر وحشتناک مرگ و اعدام شنیدم، ولی این دو نفر برام فرق میکردن.
حالا تو کانتکست این مشکل اسپیکینگ، هدف باید این باشه که انقد اینترویو بدید و فیدبک بگیرید که اپروچ درست و زاویه دید مناسب به موضوعها رو یاد بگیرید. یاد گرفتنش هم متاسفانه مهارتی نیست که سریع و راحت و با راه دررو به دست بیاد.
از اینجا وارد یه داستان طولانی شدم که خلاصهش میشه: بازجویی، بازپرسی، توهین به مقدسات، وثیقه، دادگاه انقلاب، زندان اوین، ممنوعالخروجی، مهاجرت.
متاسفانه تو بازجویی به حقوق خودم آگاه نبودم و اکانتم رو از دستم درآوردن. این اکانت رو هم ساخته بودم که پرایوت با دوستام در ارتباط باشم
عین همین داستان سپیده رشنو رو چندین سال هر بار میرفتم ایران با پدر شوهر سابق داشتم (به جز اون قسمت زندان بودنش).
نمیفهمم چطوری ایشون اسطوره شده و ما همون عادی که بودیم موندیم.
مهمه بدونیم «ایده» داشتن در مورد موضوع با «اطلاعات» داشتن فرق میکنه. اگه بخوایم در مورد همهی موضوعها اطلاعات داشته باشیم میشه روش مدبری که بشینیم مثلا هفتاد تا موضوع برای پارت ۲ متصور بشیم و همه رو تکتک حفظ کنیم. من خیلی با این روش مخالفم.
اما اینکه ایده داشته باشیم یعنی به عنوان یه انسان یه طرز فکر و یه نقطه نظر و یه سری تجربیات ابتدایی داشته باشیم. تا اینجاش اوکیه، چون همه اینو دارن.
جاییش که تمرین میخواد اینه که یاد بگیریم این نقطه نظره رو اولا بشناسیم و ثانیا بذاریم کنار هر موضوعی و بینشون ارتباط برقرار کنیم.
انقد طولانی نوشتم که کسی حوصله نمیکنه بخونه قطعا :)))
ولی خوب شد نوشتم. یادآوریش باعث میشه الان که میرم مسواک میزنم و بعدش میرم تو تخت توسکا رو از پشت بغل میکنم حواسم باشه که این بغل چقد سخت به دست اومده.
من خوشبختانه اکانتایی که مد نظر اونا بود و در موردشون میپرسیدن رو نمیشناختم. توصیهی امنیتیای که از این قضیه براتون دارم اینه که خیلی حواستون باشه کی تو توییتر از هویت واقعیتون خبر داره. اگه میخواید آزادانه بنویسید برای امنیت خودتون و دیگران بهتره هویتتون رو ازشون پنهان کنید
مثال:
برای همین خستگی جسمی و ذهنی کافیه به تجربیات خودتون از خستگی جسمی و ذهنی رجوع کنید. خستگی جسمی که واضحه. خستگی ذهنی هم مثلا همون ۳ ساعت نشستن تو بخش کتبی آیلتس.
میشه در مورد این هم حرف زد که خستگی ذهنی همین واضح نبودن و نمود خارجی نداشتنش ممکنه یه کم هندل کردنشو سخت کنه.
الان این مثالو که زدم یه نکتهی مهم دیگه یادم اومد.
کلا تو آیلتس بیشتر وقتا نیاز به ایدههای متعدد نداریم بلکه نیاز به پرورش یه دونه ایده داریم. چه تو رایتینگ چه تو اسپیکینگ یه اشتباهی که خیلیا میکنن اینه که انقد ایده مطرح میکنن که همه چی قاطی میشه و کوهیرنس میاد پایین.
یکی از اولین چیزایی که تو بازجویی میگفتن این بود که اکانتای به دردبخور ما رو اگه میشناسی لو بده تا تخفیف بهت بدیم. طرف به من گفت «دلت به حال کسی نسوزه، بیست نفر اسم تو رو نوشتن» حالا اون که قطعا الکی میگفت، ولی هر کی هم اسممو نوشته باشه سرزنشش نمیکنم.
با یه آدم خفنایی خداحافظی کردم که نمیخوام اسمشونو بیارم.
خجالت میکشیدم من برم بیرون و اونا هنوز اون تو باشن. آدمایی که بیشتر از اینکه اونا از بیرون محروم باشن بیرون از اونا محروم بود.
رفتم واحد فرهنگی و کتابخونه که تا جایی که میشه از سالنای دیگه آشنا ببینم و خداحافظی کنم. یه آقایی که چند بار براش لایحه نوشته بودم بهم یه شکلات داد، گفت اینو ببر بیرون بخور. بذار این شکلات حداقل رنگ بیرونو ببینه.
بعد گریهش گرفت.
به نظرم این رندوم هیتی که دهه شصتیا از دهه هفتاد و هشتادیا میگیرن تا حد زیادی حقشونه. چون شروعکنندهی این تقسیمبندیای دههای و کوبیدن بقیهی دههها خودشون بودن. باید همون موقع روزایی رو میدیدن که دیگه پیر شدن و کول نیستن و هشتادیا درسته قورتشون میدن.
حالا میخواستم با گوشی مامانم زنگ بزنم به توسکا و تماس رو تصویری کنم که سورپرایز شه (کار خطرناکی بود و اگه زمان برگرده تکرارش نمیکنم) بار اول ریجکت کرد. بار دوم جواب داد.
گریهمون گرفت.
داشتیم بال درمیاوردیم از برگشتن به چیزی که تا چند ماه قبلش بهش میگفتیم لانگ دیستنس اخ و پیف.
دستیار وکیل بند اومد دم اتاق و گفت و بابک فردا اعزام داری به دادسرا. پشمام ریخت. مسئول اتاق که حبس بالا و باتجربه بود گفت استرس نگیر احتمالا واسه آزادیه.
میدونستم آزادیم نزدیکه، ولی تا روز دقیقش مونده بود هنوز. اون شب نفهمیدم چقدرشو خوابیدم، چقدرشو تو بیداری خیال بافتم.
از دفتر قاضی که اومدم بیرون به استاد توسکا گفتم آزاد شدم. گریهش گرفت.
گریه کلا تو زندان خیلی نرمالایز شده بود. از همون روزای اول عادت کردم به دیدن این صحنه که یکی مثلا تو تختش یا پشت تلفن یا وسط هواخوری آروم داره واسه خودش اشک میریزه.
مسابقه فوتبال بینالمللی درست حسابی تو کشور برگزار نمیشه.
کنسرت هنرمند خارجی تو کشور برگزار نمیشه.
حتی فیلم خارجی تو کشور اکران نمیشه.
پسر به طور دیفالت ممنوع الخروجه.
هزینهی یه سفر خارجی بیسیک چند برابر درآمد متوسط ماهانهست.
لذا بله. بالا رفتن اینا از تپه هم تقصیر آخونده.
یا قرار بود آزاد بشم که هیجانش نمیذاشت بخوابم، یا یه گهی افتاده بود تو پروندهم که استرسش نمیذاشت بخوابم.
همیشه ساعت اعزام صبح اول وقت بود. یه ساعت قبلش از تخت دراومدم و لباس راه راه آبی اعزامو پوشیدم.
بردنمون تو یه زیرزمینی نزدیک بند قرنطینه و تقسیممون کردن.
یه سریا باید میرفتن بیرون زندان. من و دو نفر دیگه کارمون با خود دادسرای اوین بود. بهمون دستبند زدن و از در پشتی دادسرا که تو محوطهی زندان باز میشد بردنمون تو. اولین بار بود تو زندگیم دستبند رو تجربه میکردم.
رفتیم خونه و جیغ و ماچ و بغل. بعد گفتم حالا زنگ بزنیم به توسکا.
کلا که از اوین نمیشد زنگ زد به خارج. روند معمولمون این بود که من زنگ میزدم به تلفن خونه. مامانم رو گوشی خودش با واتسپ زنگ میزد به توسکا. بعد هر دو تا تلفن رو میذاشت رو اسپیکر و ما با هم حرف میزدیم.
بالاخره نوبت من شد. رفتم تو و قاضی هنوز از حکمت مونده و مرخصی منصل به آزادی و فلان و بیسار.
یه کمی هم در مورد مضرات توهین به مقدسات حرف زد. منم هی زبونمو گاز گرفتم و هیچی نگفتم اومدم بیرون. بین زندانی سیاسیای اوین فک کنم بی دل و جرئتترینشون من بودم.
آخر ریسک کردم و آوردمش بیرون. کسی هم بازرسی خاصی نکرد خوشبختانه. از در زندان که وارد خیابون شدم داداشمو دیدم. خودش روز اجرای حکم منو رسونده بود دم دادسرا که ببرنم تو.
باورم نمیشد اون خیابون منتهی به اوین که همیشه برام اضطراب آور بود اینقدر قشنگ شده باشه.
نزدیک سه ساعت تو راهروی دادسرا پشت در اجرای احکام نشستیم. دو تا سربازی که باهامون بودن هم حوصلهشون سر رفته بود و داشتن باهامون حرف میزدن و میپرسیدن جرمتون چی بوده و فلان.
یکی از زندانیایی که باهام بود رو تازه شناختم و فهمیدم تو دانشگاه استاد توسکا بوده. نمیدونستم بخندم یا چی.
ناهار سهشنبهها قرمهسبزی بود. قرمهسبزی بین غذا دولتیا جزو قابل تحملاش بود، ولی اون روز نتونستم زیاد چیزی بخورم. هیجان داشتم.
رفتم پیش دستیار وکیل بند که بهش انگلیسی درس میدادم و با هم دوست شده بودیم. گفتم آزاد شدم. گریهش گرفت.
دم رفتن داشتم وسایلی رو که نمیخواستم ببرم بیرون تقسیم میکردم. مسئول اتاق گفت دم در احتمالا وسایلتو بازرسی میکنن و دفتر یادداشتتو میخونن.
هر شب تو زندان شخصیترین احوالاتمو تو اون دفتر نوشته بودم و اصلا نمیخواستم یه غریبه بخوندشون. دو به شک بودم که بندازمش دور یا با خودم ببرم
بهم گفتن باید برگردی تو بند، ساعت ۵ اینا آزادیتو میخونن. برگشتم و سریع زنگ زدم به خونه. اون روز روز ملاقات بود و حدس میزدم خانواده بیان ملاقات و اینا بهشون بگن بابک اعزام شده دادسرا و خانواده وحشت کنن و نگران بشن. همینطورم شده بود. خبر خوبو دادم و گفتم ولی به توسکا چیزی نگین.
بچهها موقع مهاجرت حتما آب و هوای کشور مقصد رو جدی بگیرید. من الان اومدم اینجا که هوا بیشتر وقتا گرفتهس، تابستونا گرم نیست، زمستون روزا خیلی کوتاه میشه...
و همهش به خودم میگم چه زیبا هم از آخوند فرار کردم هم از گرمای سگ.
با اینپسره که سال ۹۴ تو فیسبوک پیام میداد و بلاکش کردم و دوباره بعد از پنج سال پیدام کرد و تولدمو تبریک گفت،الان داریم راجع به خریدن ماشین و پلن برای عوض کردن خونه صحبت میکنیم
پ.ن: ژانر قشنگیه! عکس یهوییه 😁
من به عنوان کسی که سالن ۳ بند چهار رو چند روزی از نزدیک دیده، در مورد این چیزایی که راجع به رونقی میگن نظرم اینه که هم اتاقی بودن با اصلاحطلب تو زندان نه قبحی داره، نه ننگی. این بیرون زمین خدا بزرگه و آدم حق انتخاب داره با کی بگرده با کی نگرده. اون تو حداقلِ اشتراک افکار کافیه/
سکس رو اسید مثل اینه که بری بزرگترین شهربازی جهان، بزرگترین ترن هواییشو سوار شی و وقتی داری از مرتفعترین نقطه سقوط میکنی یهو یه دونه از این شونه جیبیا دربیاری شروع کنی موهاتو شونه کردن.
تو اکانت قبلی عکس یه خونهی بی مبل رو کوت کرده بودم نوشته بودم شبیه زمینای مورتال کامبته. بعد ضابط اینو پرینت گرفته بود به عنوان «توهین به مسجد» ضمیمهی پرونده کرده بود :)))
اصن مسجد نبود خونه بود :)))
خیلی با این میم بتمن خندیدم و چند بارم اومدم یه چیزی توییت کنم تو ژانرش، ولی انگار یه سلینای نامرئی اومد دستشو گذاشت رو سینهم و گفت تو وایسا عقب بخند پسرم.
بهترین خبر امروز آزاد شدن رضا نوروزی بود.
من تو اون دو ماهی که توریست اوین بودم چند بار باهاش برخورد داشتم. این مرد در آن واحد یه جنتلمن مبادی آداب و یه نهنگ قاتل بود. با آدم معمولی صداش از ۵۰ دسیبل بالاتر نمیرفت، ولی در مقابل ظلم فریادش خاموش نمیشد.
تنش سالم باد.
۲۰ سال پیش تو کلاس زبان ازمون پرسیدن بازیگر کراشتون کیه، و همه شروع کردن اسم الناز شاکردوست و اینایی که اون موقع ترند بودنو گفتن.
یه پسری به اسم سیاوش گفت ویشکا آسایش.
اون موقع همه بهش خندیدن و گفتن این چه انتخاب دهه پنجاهیای بود و اینا.
برای همهتون بینش سیاوش رو آرزو میکنم.
- من با حق طلاق موافقم.
+ ینی تو میگی تعهد باید برچیده بشه و هر کی هر لحظهای که حال کرد جمع کنه بره؟ من مخالفم.
مغالطهی Straw man یعنی تو یه بحث شما وقتی نمیتونی با نظر طرف مقابلت مخالفت درست بکنی، میای نظر طرف رو تبدیل میکنی به چیزی که راحتتر بشه کوبیدش.
در دنیایی که هر لحظه پر از خبرهای زودگذر است، لحظهای برای قدردانی از زیباییهای ساده زندگی توقف کنیم. یک غروب آرام، لبخند یک دوست، یا حتی یک فنجان چای داغ... هر کدام یادآور این هستند که شادی، گاهی در کوچکترین چیزها نهفته است. #زندگی_زیباست
@VikingInRasht
کلا کانسپت «مهموننوازی» به یه رنکینگ نامرئی جهانی وابستهس. اگه مهمونی از کشور بالاتر بیاد مشمول مهموننوازی میشه، اگه از کشور پایینتر بیاد مثل یه عنصر اضافی باهاش برخورد میشه.
البته اون قضیهی اعتصاب غذا و پاهای شکسته یا نشکسته رو چیزی در موردش نمیتونم بگم. ولی اون بخش قضیه که میگن طرف چون مهدی محمودیان رو بغل کرده پس به جریان اصلاحات نزدیکه، اون مردوده.
در کل اختلاف خوب نیست بچهها. یادتون نره شخصیت منفی اصلی داستان کیه.
شوهر بودن قاتل شوخطبعیه.
عیبی هم نداره. بالاخره آدم یه چیزی از دست میده، یه چیزی به دست میاره. من خودم حلقه رو که دستم کردم یهو چشام گرد شد، یه چیزی تو سرم گفت تق و در جا گفتم «من رئیس خونهام چون خودم انتخاب میکنم کدوم ظرفا رو اول بشورم هه هه»
اتفاقا سوال خوبیه. اگه مستنداتی بر علیه آدم نباشه بعید نیست این روش جواب بده �� بعد از یه مدت بیخیال بشن. ولی همون «یه مدت» میتونه خیلی سخت بگذره. من واقعا موش بودم جلوشون و چک اولو نخورده همه چی رو گردن گرفتم. واسه همین فقط یه جلسه بازجویی داشتم و صفر روز بازداشت.
این خیلی نکتهی مهمیه. تو این شرایط انقد آدم احساس ناتوانی میکنه که میخواد فقط نفرتشو رو یه چیز دم دست معطوف کنه، و چی دمدستتر از خود آدم؟
تو این شرایط خیلی راحته که آدم فقط به خاطر زنده بودن از خودش متنفر بشه.
بیاید این کارو نکنیم. بیاید یادمون نره تنها مسئول این اتفاقا کیه.
هی میام از پروسهی بازجویی و دادگاه و زندان و اینا بنویسم. هی پاک میکنم. حسودیم میشه به اونایی که انقد راحت مینویسن ازش. نمیدونم چرا نمیتونم بنویسم. اصلا نمیدونم از کجاش شروع کنم. برام عجیبه تعریف کردنش، ولی از طرفی هم میخوام بگم که یادم نره.
سلطنتطلب و اصلاحطلب و طرفدار مجاهدین با هم میشینن دور یه سفره و میگن میخندن، چون یا باید این کارو بکنن یا با دزد و کلاهبردار بشینن (نو آفنس به دزدا و کلاهبردارا). اون اتاق ۱ که شهریار شمس تو رشته توییتش نوشته مهمترین ویژگیش اصلاحطلب بودن اعضاش نیست/
هوش مصنوعی داره معادلات دنیا رو عوض میکنه، بعد اپ سینما هنوز عقلش نمیرسه تو سرچ exact match رو اول بیاره. اگه اسم فیلم یا سریال زیر ۵ حرف باشه باید از لای صد کیلو آشغال چیزی که میخوای رو پیدا کنی.
جوک ساختن در تعامل با تماشاچیا یکی از خفنترین کاراییه که یه کمدین میتونه بکنه. ولی وقتی یه آدم نابلدی مثل مکس امینی تلاش میکنه این کارو انجام بده، نتیجهش شرم نیابتی خالصه.
مهمترین ویژگیش خلوت بودن و تمیز بودن و امن بودنشه. اتاقی که من دو ماه حبسمو توش بودم تو برهههای متخلف بین ۱۲ تا ۱۵ نفر جمعیت داشت که از هر قماشی توشون پیدا میشد. اتاق یک ظرفیتش ۴ نفره و همون موقع هم کسایی که بین سیاسیای سالن ۳ احترام بالاتری داشتن رو میفرستادن یک/
ژانر دیتهای سمی اومده بالا باز. منم میخوام سمیترین دیتمو تعریف کنم.
چند وقت بود با یه دختری تو یاهو مسنجر آشنا شده بودم و چند بار هم تلفنی حرف زده بودیم. اون کرج زندگی میکرد، من تهران.
روزی که رتبههای کنکورو اعلام کردن با یکی از دوستام قدم میزدیم و افسوس میخوردیم.
دوران زندگی تنهاییم ��اقعا زیبا بود. انقد خوشبخت بودم که به نظرم خوشبختی یه بخشیش داشت هدر میرفت. این بود که تصمیم گرفتم یکی رو پیدا کنم این خوشبختی رو باهاش شریک بشم و از اون به بعد با هم تنها زندگی کنیم.
یه جوری همه میگین استفاده از فیلترشکن ممنوع شد همه مجرم شدیم که انگار قبلش مجرم نبودید.
هر آدم نرمالی تو ایران حداقل تبلیغ علیه نظام و توهین به رهبری رو داره، فقط هنوز بابتش دستگیر نشده.
زن باشی که هیچی. خودش جرمه.
یه سریا میگن محبوبیت ریک اند مورتی به خاطر اینه که به طرفداراش حس باهوش بودن کاذب میده.
من خطاب به این عزیزها میگم محبوبیت این طرز تفکر شما هم به خاطر اینه که گرفتن مچ اون باهوش کاذبا بهتون حس باهوشتر بودنِ کاذب میده.
اینجا فقط یه باهوش داریم اونم منم. فهمیدن همه؟
@mohsen1299
امیدوارم این ویدیو کمک کننده باشه. کلا ویدیوهایی که من هر هفته تو کانالم میذارم مخاطب اولشون افرادی هستن که دارن خودآموز برای آیلتس میخونن.
آیا مست یا چت بریم سر جلسهی اسپیکینگ؟
هزار بار این سوال رو شنیدم و احتمالا یه ویدیو به زودی در موردش میسازم. فعلا این رشته توییت رو داشته باشید:
۱. سوبر نبودن یه مشکلی که داره اینه که ممکنه خودش حواس شما رو پرت کنه. یعنی استرس بگیرید که نکنه یارو بفهمه من سوبر نیستم.
یه چیزی که بعد از پابلیک کردن اکانت متعجبم کرد این بود که یه نفر هم شک نکرد که من واقعا خودمم یا نه. بابا یه ذره دیرباور باشید. کمی تحقیق بد نیست :)))
به هر حال این اینجا باشه برای تایید اصالت اکانت. جمعهتون غیرسیاه باد.
از وقتی آزاد شدم تو هر جمعی تا اسم زندان رو میارم یهو همه تنس و معذب میشن. از خانواده گرفته تا نزدیکترین دوستا. انگار نمیخوان بشنون ازش. منم عادت کردم به نگفتن. ولی میخوام عادتمو بشکنم و این سخته.
کوتای این توییتو چک کنید. اونایی که نوشتن باید به عقاید احترام گذاشت و شما با آخوند فرقی ندارید و اینا یه لیست خوبی رو تشکیل دادن از مخفیترین سایبریهای حکومتی توییتر که خیلیاشون حتی فالویینگشونم آوردن پایین. مخصوصا اونایی که آواتارشون عکس یه آدم جوون و جذابه.
@5amical
مترجم اینجور جاها تو موقعیت سختی گیر میکنه. اگه بیپرده بنویسه و تیغ رو بده دست ارشاد، اونا بیرحمانه میبُرن.
به خاطر همین مترجم خودسانسوری میکنه که دستکم کنترل دست خودش باشه و تلاش میکنه یه زبون رمزی بین خودش و مخاطب ایجاد کنه که ارشاد هم نتونه گیری بهش بده.
خب. کانال یوتوب آیلتس رو شروع کردم.
سعی کردم فرم در سادهترین حالت خودش باشه که بتونم رو محتوا تمرکز کنم و اونقدی ازم وقت نگیره که مجبور شم ولش کنم.
باشد که به درد آیلتسجویان بخوره.