مهاجرت دوست نزدیک واقعا ناراحتکنندهست، فکر کن امشب مثل همیشه دور هم جمع شدیم، آبجو میخوریم صحبت میکنیم و میخندیم،
و آخرین باره پس فردا یه قاره دیگهست:)
هیچ چیزی از دست دور انداختنای مادربزرگم در امان نیست، حتی سیمکارت یه ذرهای دخترعمهم که ۳۰ ثانیه گذاشتش رو میز :)) بعد نیم ساعت الان میگه عه اون آشغالو من انداختم رفت.
از ظهر تو شوکم، خیلی ترسناکه مثل همیشه یه روز عادی رو سپری میکنی و یهو یکی از عزیزانت رو برای همیشه از دست میدی. کاش کاری از دستم برمیومد برای بچهها، بجز دلداری دادن :(
چند دقیقه پیش از اتاقم ئهوینارو صدا زدم که یه لیوان آب بهم بده، بعد بلافاصله یادم اومد اصلا خونه نیست و خودم صبح بیدارش کردم بره سرکار.
جنی شدم دوستان، اون یه ذره بصیرتمم پرید:))