کلیشهست اما بذارید بگم؛ دارم هر روز بیشتر با این قضیه کنار میام که دوستی ها و آدم ها پایدار نیستن.نه تقصیر توئه و نه تقصیر طرف مقابل، زندگی همینه فقط.
and it's okay.
دلم میخواد دوباره متولد شم و چنین پدری داشته باشم.نه که عقده ای باشم،ولی واقعا دوست دارم بدونم زندگی با یک پدر خوب چطوریه؟ :))
نه که پدر بدی داشته باشما..ولی خب؛میفهمید چی میگم.