عزیزان من
ببینین من واقعا نسبت به بحث آزاد و سراسری یا سمپاد و غیر سمپاد desensitized شدم.
اوکی
سراسری بهتره، سمپاد عالیه، شما نخبههای مملکتین. بوسبوس.
اونا اصلا مهم نیست؛
ولی... این حرفا دیگه خریت ادم رو میرسونه.
شما الان سنتون خیلی زیادتر از اینه که به بحث سقط و "جنین تو/
ندویید!
پیش سگ غریبهای که همین حالا هم بهتون مشکوکه، ندویید.
یه حالت "من نمیدونم چه گهی خورده که داره فرار میکنه، ولی خودش میدونه. همینم کافیه" میده بهشون :))
تو پناهگاه یه تغییراتی انجام شده بود که اون سگهایی که من تا حالا تو بخششون نزفته بودم، با سگهایی که یک سال باهاشون/
یکی از دلایلی که سگ ها به آدما حمله میکنن ، ندونستن این مسئلهاس که هنگام مواجه شدن با سگ های ولگرد دقیقا چیکار باید بکنیم که تو این رشتهتوییت تاحدودی توضیح میدم:
🔴مهمترین نکته اینه نباید فرار کرد و نباید چیزی به سمت سگ پرتاب کرد
سگها تا وقتی که احساس برتری بدنی به شما.../1
مامانم به تمام فامیل دور و نزدیک گفته بود هی به کیمیا بگین که چاق شده و نصیحتش کنین که لاغر کنه.
نتیجه این شد که همههه، مطلقا همههه، اجازهی اظهار نظر راجع به بدن من [طبعا همراه با سوالهای خصوصی! و یا دست زدن به نقاط مختلف بدنم برای اینکه ببینن] رو داشتن! بازم تکرار میکنم: همه!/
این خارجیها یه اصطلاحی دارن به نام Almond mom، به مادرهایی میگن که به شدت روی وزن حساسن، از اونهایی که خودشون همیشه رژیم هستن و کم میخورن و به بچههاشون از سن کم حس بد راجع به بدنشون و غذا خوردن میدن و اگه بچه بگه گشنمه بهش مثلا چهارتا بادوم میدن بخوره! تجربیات کسانی که با این
توالت فلان مدرسه" باور داشته باشین، همونطور که خیلی دیره برای اینکه هنوز فکر کنید بابانوئل واقعا برای بچههای کشورای دیگه کادو میاره؛ یا برای نخبهها "دعوتنامه" میفرستن و هاگوارتز-طور، جذبشون میکنن.
ما نسل قبل شما هستیم. اوج تکنولوژی که خیلیامون سالها بعد بهش دسترسی پیدا کردیم،/
گوگل بود؛ و با این حال دیگه ماکزیمم اواخر دبستان متوجه شدیم که چرا نمیشه تو دستشویی مدرسه، جنین رید! متوجه شدیم که هدف ناظم و ندیر انتخابی ج.ا از این داستانا چیه.
بعدها متوجه شدیم که منظور از جذب نخبهها چیه و پروسهی حدودی اپلای رو فهمیدیم.
الان تو سر سگ بزنی، /
ما تو اون سن، نادون بودیم.
[دهه شصتیها که کلا یه تو یه کتگوری جداگانهای بدبخت و بگا بودن]
خیلی ایزوله بودیم و واقعا نمیدونستیم.
شما تو این سن و تو این عصر، دیگه نادون نیستین. [حداقل تو این موارد و تو این بخش از زندگیتون] احمق حساب میشین.
زشته واقعا.
از ۱۲ سالگی بیاین بیرون.
ابزارهای متفاوت ai ریخته که دقیقا همون حتی مزخرفترینشون هم میتونن هرچی میخوابن رو صاف و ساده براتون شرح بدن.
شما یک کلیک به همین ماسماسک که دستتونه، تو یه بوت تلگرامی رندوم با خرفهم شدن پروسهی شکلگیری و سقطش، یا پروسهی کلی اپلای برای اکثر دانشگاهها فاصله دارین../
هربار توییتی مربوط به "ماگ فاطمه زهرا " و بگایی دیجیکالا میاد تو تایملاین، دوباره یادم میفته که حدودا پارسال، شیرین رستگارپور هم واقعا تلاشش رو در این راستا انجام داد؛
فقط به جای ماگ، اعتراضش به وجود چوکر تو اکسسوریهای دیجیکالا بود.
چون "به عنوان مادری که دختر نوجوون داره..."
فارغ از وضع ج.ا و اسرائیل، جا تا ابد به جنگ با زن ایرانی ادامه میده؛ پس:
بچهها من دارم یه دست لباس با خودم میبرم شرکت.
اگر سمت غرب تهران گیر این لاشخورا افتادین، میتونم مرخصی ساعتی بگیرم و با لباس و آب و خوراکی میام دنبالتون.❤️❤️
بهم خبر بدین.
لطفا ریت کنین که ببینن.❤️
دلم برای خودمون کباب میشه. ترسمون فقط یکیدوتا نیست. من فکر میکنم حتی خیلیهامون ترس گرفتهشدن نداریم، بلکه ترس اصلیمون اون خانوادهایه که ذرهای حامی و پشتیبان ما در ایندست اتفاقات نیست.
تولهی مذکور که به لطفش نزدیک به ۴۰۰-۵۰۰ تا سگ میخواستن بیفتن به جون هم، هیییچیییش نبود.
هاسکی دراما کویین، حوصلهاش سر رفته بود تو فنس جدید، و میخواست یکی از آدمیزادا باهاش بازی کنه. توللههه سسسگگگ :))
تو خیابون بهمون شیرینی دادن.
نیش همه باز بود.
از کنار هرکی رد میشدی، داشتن راجع به یک چیز حرف میزدن و جوک میساختن و میخندیدن.
این نهایتا دو یا سومین باره که در جریانات اتفاقات [غیر بگایی] حس کردم جزوی از اون ادمای اطرافم هستم.
هموطن هموطن که میگن همینه؟
جالب بود.
همچین دیالوگی با این مضمون داشت " آقایون!! این داداشمون با منه . حالا بچگی کرده خامی کرده از دهنش در رفته یه چیزی گفته. غلط کرده. ولی با منه. کسی سمتش نمیاد..." و اینا.
دقیقا همچین صحنهای درست شده بود.
وسط این جو خصمانه، خیلی اتفاقی مدیر پناهگاه هم یه لحظه اومد اونجا و گفت "/
وقت گذرونده بود قاطی شده بودن.
من داشتم کمک میکردم و مشغول کارم بودم، اینه هم همشون به خوبی و خوشی نشسته بودن.
بعضی از غریبههاشون با دیدن اون آشناها که میومدن ازم ناز و خوراکی میگرفتن، نزدیک میشدن و یه کم بازی میکردن، و...
در کل، همه چی تحت کنترل و خوب بود.
تا اینکه.../
بلند شدن و زدن به من و حتی بعضا یه حالت دفاعی دارن.
و از اونور، آشناها هم در پاسخ به این حرکتهای غریبهها به من، نیمخیر شده بودن و به اونا زل زده بودن، و حتی چندتاشون اومدن جلوم و دورم و به غریبهها دندون نشون میدادن.
اون بخش فیلم سنپطرزبورگ بود که تو زندان/
من صدای زوزه و گریه مانند یکی از تولهها تو فنس تولهها رو شنیدم. یه لحظه انقدر نگران شدم که پاک یادم رفت تمام بزرگواران اون مجلس [بیشتر از ۴۰۰ تا سگ!] خیلی منو نمیشناسن و به دوییدن و بازی کردن با من تو محوطه عادت ندارن.
وسط دوییدن یهویی دیدم غریبهها با یه حالت "این مشکوکه"/
کیمیا! اینا چرا همچین میکنن؟ چشونه؟ خوب بودن که!"
و من، همونطور که ازم انتظار میرفت، با صداقتی بینظیر جواب دادم: "نمیدونم والا یهویی چشون شد. حتما باز موشی سنجابی چیزی دیدن."
و بعد رفتن مدیر، با همون آرامشی که باید رفتم سمت همون غریبهها و اونا هم نشستن و آروم شدن.
مهم:/
تو دید و بازدیدها تقریبا همیشه بخشی از تایم مهمونی به اظهار نظر راجع به من و بدنم و زندگیم اختصاص پیدا کرده بود.
ننهی نامزد داییم!!! عادت کرده بود وقتی من رو میدید، انگشت اشارهاش رو رو فرو میکرد تو شکم و پهلوم و چیزی میگفت تو مایههای "گلدون خانم!" بعدم مثل اسب میخندید/
به این حجم از خلاقیت و بامزگی خودش.
خیلیییی هم براشون سوال بود که من چرا یهویی انقدر اجتماعگریز و متنفر از خود و حتیییی touchphope شدماز یه سنی!
یه معماییه که تقریبا هر بار که بحث به این میرسه که "چرا تو مثل دخترای دیگه شاد نیستی!؟ چرا جلوی آینه نمیرقصی؟ چرا دوست نداری/
تو جمع باشی؟ چرا نمیای با ادما معاشرت کنی؟
چرا این گوه رو نمیخوری؟
چرا اون کون رو نمیدی؟"
برای خانوادهام مطرح میشه؛ و با اینکه هربار به طور واضح بهشون توضیح میدم، هر بار پیدا کردن راز "علت واقعی قضیه" ذهنشون رو درگیر میکنه یه مدت.
بگذریم.
الان، ۱۰-۱۵ سال بعد و ۳۰-۲۰ کیلو کمتر/
خانوادهی ما، "آلموند" نیستن.
صرفا شدیدا افسرده و مضطرب و وسواسی و دیسمورفیک و ... ان و هیچکدوم حتی به پذیرش اینا نرسیدن، چه برسه اقدام به درمان.
ولی عنصر "بادیشیم" یکیه تو این خانوادهها؛ و خب... اینم بخشی از تجربیات دوستداشتنی من😊
از اون سالهاو روزها، با وجود بزرگ شدن و اعتماد به نفس بیشتر من و محدود کردن افرادی که اصولا حاضرم اینکه سالی یک بار ببینمشون رو به عنوان آپشن بررسی کنم!!!، به نحوی هنوز هم در کامنت دادن راجع به بدن من به روس ملت بازه.
اگر یکی از بیرون نگاه ک��ه، احتمالا بینهایت تعجب میکنه که مثلا/
یه فامیل نهچندان نزدیک [مرد ۵۰-۶۰ ساله] چرا تو دید و بازدید عید باید راجع به کون من نظر بده! تو جمع!!! و بقیه هم همراهیش کنن؛
ولی شما توییتریها در جریان باشید که قضیه اینه.
وقتی دخترخالهام نوجوون بود، به مامان و خاله و مامانبزرگم التماس میکردم که انقدر راجع به بدن این بچه /
[که حتی یک بار تو زندگیش چاق نبوده. حتی تو هیچ پوینتی نمیشد گفت "اضافهوزن" داره] کسشر نگین و به غذا خوردنش گیر ندین. اینکه قبلا غذا کم میخورد و عملا فوتوسنتز میکرد، و الان الان ۲-۳قاشق برنج هم میخوره، به خاطر سن و رشدشه. *ابراز نگرانی*های عنتون رو برای خودتون نگه دارین./
دزد اومد تو خونهمون تو شمال، چیز گرون و قابل حمل و بیدردسری پیدا نکرد، پس قبل از رفتنش روی موکتهای جلوی درهای ورودی و پشتی خونه رید!
از واضحترین خاطرات بچگیمه که با خانوادهی سیاهپوش و گریونم [بعد شنیدن خبر فوت کسی]، وارد خونه شدیم و با در باز و عن!! جلوی در مواجه شدیم.
بهم میگفتن "که چی؟ که بشه عین تو؟؟" و ادامه میدادن.
و این بچه شد عین من... نه از نظر هیکل [اون باریکتر و قدبلندتر] بلکه از نظر دیسمورفیای وحشتناکش [باعث میشه مطلقا هیچ لباسی که حداقل ۲ سایز از سایز واقعیش بزرگتر نباشه رو نپوشه و با لباس تا میتونه بدنش رو پنهان میکنه]./
و تا ۳-۴ سال پیش که بالغتر شد، هیچوقت نمیدونست که من تقریبا هربار بهخاطر اون هم راجع به بدنم کسشر میشنیدم [جدا از کسشرهای روزمرهی خودم]
راجع به اونم خیلی براشون جای تعجبه که چرا این بچه لجبازه؟ چرا با مادرش رابطهی خوبی نداره و حرفش رو گوش نمیده، و چراا....
*نکته:/
کی بود توییت کرده بود که "چرا ملت هر روز بیشتر دارن به دهه شصتیا میرینن؟" ؟
زیر اینجور توییتها منشنش کنین [کاش میشد لایک کنندهها رو هم منشن کرد] و بگین "چون بخش قابل توجهیتون همچین گهی هستین! سوال بعدی."
میدونیم.
بود و نبود تفریحه به کنار، خیلی وقته میدونیم خیلیاتون "کیفیت" براتون معنی خاصی نداره، و فارغ از اینکه کجا باشید، سطح استانداردتون رو همون ایران تنظیم شده و برای همینه که میدونیم واقعا براتون سواله همچین چیزی.
وقتی تو همون شهر و همون شبی که لویی-سیکی اجرا داره، شماها/
چطوری شیرینی بدم تو خیابون که احتمال بگایی کمتر باشه؟
همینجوری ناپلئونی ره پخش کنم و اگر اوضاع خراب شد، بگم به مناسبت ولادت عمامه؟
با تیشرت و شلوار جین که روزانه میپوشم یه چسه مشکوکه :)))
یک سال و نیم گذشت، و من هنوز بعضی شبها خواب اون یارو رو میبینم که یکی از توییتهای مربوط به مهسا رو کوت کرده بود و خیلی جدی پرسیده بود:
"What is akhoond?"
اگر به ماورالطبیعه اعتقاد داشتم، روح خودم که سهله، روح بقیه رو هم شکار و یکجا تقدیم شیطان میکردم که بتونم جای اون باشم...
@yosoymiinaa
چه معاینهای؟
دقیقا چیکار میکنید؟
پرو��هی معاینه و نتیجهگیری از اون شامل چیاست؟
این پروسه رو توی دانشکدهی پزشکی یاد میگیرین؟ توی کتابهای سورستون هستن؟
نتایج این معایناتتون تا چه حد دقیق هستن؟
تو کشورهای دیگه، این نتایج از نظر حقوقی و ... مورد قبول هستن؟
@HoneySherli
حس میکنم نه تنها میخواست بهت بندازه، بلکه میخواست طبقه سه بودن، تو اپارتمان سه طبقهای، گوهخوری رفت و آمدها به خونهات رو هم خیلی راحتتر میکرد براش.
همیشه هم مینالن از که چه تو مدیاهای متفاوت و چه مکالمات روزمره،
"نمیشه با هیچی شوخی کرد و خندید
هرچی بگن به یکی برمیخوره و کنسل میشن یادش بهخیر قدیما اینجوری نبود
بلاهبلاه کنسلکالچر
بلاهبلاه ووکیسم
بلاهبلاه فمنیستها و کوییرها"
حاجی!
اینا قبلا هم *برای ما* بامزه نبود!
/👇
شیرموز؟
بچهها من واقعا دوست ندارم به اختلاف بین نسلها دامن بزنم ولی [به اختلاف بین نسلها دامن میزند] واقعا حس میکنم بازگشت جکهایی در این سطح و با این قدمت، کار یه رنج گروه سنی خاصه است که با دست بهش اشاره نمیکنم.
حداقل تو این مورد تقریبا مطمئنم که gen-z نمیتونه مقصر باشه!
این خلاقیت نداشتنتون خیلی کرینجه به خدا
امثال جکای کسینوس و کیرشهف باید تو همون راهنمایی دبیرستان تموم میشد میرفت ولی از دیروز تا حالا کردین تو شیرموز
الان فکر میکنین با شیرموز شوخی کردین خیلی فاکربوی و کول به نظر میاین؟ فکر میکنین دخترا میگن چه باحاله بریم بهش بدیم؟
یه فرد که وزن متعادل داره و رابطهاش با غذا سالمه و سبک زندگیش نسبتا شبیه خودتونه رو تو اطرافتون پیدا کنین [مثلا یه همکار] و ببینین در طول روز، بدون حس گناه حاصل از القای این اراجیف قرن اتمی، چی میخوره.
صبحانه و ناهار و شام و میان وعده، هرچی خورد رو یادداشت کنین و کالریهاش/ر
چه معاینهای؟
دقیقا چیکار میکنید؟
پروسهی معاینه و نتیجهگیری از اون شامل چیاست؟
این پروسه رو توی دانشکدهی پزشکی یاد میگیرین؟ توی کتابهای سورستون هستن؟
نتایج این معایناتتون تا چه حد دقیق هستن؟
تو کشورهای دیگه، که زیر سم آخوندسان نباشن، این نتایج از نظر حقوقی و ... مورد قبولن؟
راستش اولین شخصیتی که یادم افتاد، خسرو شکیبایی تو فیلم مضحک دلشکسته بود.
پدر دختره از خونوادهی روشنفکر و آزاد که دقیقا همونقدری که عاشق دخترشه و همهجوره ساپورتش میکنه، کیرش تو شهاب حسینی[تصاویر واضحه] امثالش و سیستمشونه؛ تمام تلاشش رو میکنه به این دوتا خر احمق بفهمونه/
اگر دوست داشتید این تویبت رو کوت کنید و بهترین پدر سینمای ایران رو انتخاب کنید
(انتخاب خودم مهدی فتحی در فیلم در آرزوی ازدواج با احترام به عالیجناب نصیریان در بوی پیراهن یوسف)
تقریبا همون پول رو میدین تا اجرای مکس امینی و ماز جبرانی تخم نایاکی رو ببینین، وقتی سوراخ دعای جدید سروش صحت اینه که از این شهر به اون شهر بره که لم بده یه گوشه و مثلا کتاب بخونه و پول پارو کنه، تو همونجاها میتونی author event بهترین نویسندههای بهروزترین کتابهای /
برخلاف اونچه بهمون فرو کردن، از تنها کسایی که میتونه یه bully رو متوقف کنه، یه bully بزرگتره.
و ظاهرا دیگه باید یاد بگیریم که در صورت لزوم و با بعضیها، خودمون اون bully بزرگتره باشیم.
"من ناراحت میشم"ی در کار نیست؛
دیگه دورهی "مااا ناراحت میشیییم. [قول میدم]" رسیده.
@saBa_1997_
یبار دخترخالهم بهم گفت ۲۴ سالت شد پیر شدی شوهر نکردی٫ چنان خودشو خواهرشو مادرشو بهم بافتم جلو همه که دیگه هیچکس جرات نکرد بهم از این مدل حرف ها بزنه😒 ناراحت میشی ؟ خب ناراحتشون کن
یک هفته بعد شروع طرح گور و به لطف همونا که تجربیات و *ترسها*شون رو به اشتراک گذاشتن، "ناشناختهها" [و ترس ازشون] تا حدی کمتر شدهان و ما میتونیم یه قدم به جلو برداریم.
اینا چندتا از نتایج اون مشاهداتن که من دیروز، موقع برگشت به فعالیت عادیم تو جاهای همیشگی، در نظر گرفتم:
به جز اینکه چشم عباسآقا [از آلمان]
یادآوری میکنم که ترس هیچ منافاتی با شجاعت نداره!
در واقع شجاعت واقعی تنها زمانی معنی داره که ترسی باشه.
وقتی که ترسیدی [آلارم مغز وبدن برای مراقبت از خود در مقابل خطرهای احتمالی]، و *با این حال* با ترست مواجه میشی، واقعا شجاعی./
ممکن که واقعا حرفی برای گفتن دارن برین، وقتی علاقهای به تئاتر و سینما رفتن و دیدن جدیدترین آثار هنری دنیا و اینترکشن با عواملشون ندارین، و صدتا مثال دیگه... خب این دیگه بحث علایق و سلایق شماست، نه برخورداری ماها از امکانات!
که بعد از همچین پست احمقانهای، مثلاااات با تعجب/
خب "ولی" و کیر خر! که جوون غیر عاقازاده و غیرپولدار و غیر پایتخت/مرکز نشین که کلا لایق تفریح داشتن محسوب نمیشه، و
نسخهای که برای همون چند نفر باقیمونده میپیچی در مقابل اون مثالی که برات زدن، یه چیزی تو مایههای چس در مقابل طوفانه.
بعد سینهخیز هم میری که "وا من خارجم بگین فکر/
قربانیهای اصلی این دستگیریها و خشونتها توحش این هفته، که احتمالا هیچ کدوم بهشون فکر نمیکنین، زنهای چادری و حیجابیگرالها هستن که هر روز حداقل چنددد نفر بهشون چپچپ نگاه میکنن. 🥺😭
مرضیه رسولی کجاست راجع اینا پادکست برینه؟
بقیه کجان؟ دست بجنبونین لاشیا.
فلسطینننن...
کسی که ریپلای کنه از بچگی عاشق فستیوالها و ایونتهای فلان موسیقی بوده و مثلا همیشه دوست داشته خوندن پاواراتی رو از نزدیک ببینه، چیزی تو این مایهها بگید که "تو ایران هم موسیقی هست. سالار عقیلی چشه مگه؟"
بقیه ریپلایها هم این باشه که " حالا درسته که اگر بگیرنت حکمت اعدامه، ولی /
فلا گوز که من شنیدم تو ایران هست، شبیه این شقیقهایه که نام بردی" یا "حالا درسته که باید یه کلیه و شاید حتی کونت رو هم بفروشی، ولی ..." یا "درسته که علاوه بر دو مورد قبل، باید بریبه پایتخت اخوندستان یا در بخترین حالت، یکی از ۳-۴ تا شهر بزرگ و مثثلاا پرامکانات، ولی خب..."./
*تفریحاتی که جاهای دیگه قفله*
این داستان: همون "کافه رستوران" که برای طبقه متوسط به بالا در دسترسه.
دیشب با پسر گشنگه حدودا ۸/۵ قرار گذاشتیم تو یه بخشی از شهر که به کافه رستوراناش معروفه.
نیم ساعتی قدم زدیم.
بعد اینکه متوجه شدیم کافه رستوران مد نظرمون جمع شده، شروع کردیم به /
استاد دانشگاه :) تو کانادا و کشورهای دیگه، مقاله نوشتن و گفتن کیسهای مسمومیت این بچهها تو مدارس، یه جور *Mass hysteria*ست [عین این عبارت رو به کار بردن...] و خبرنگار BBC هم تو یه مقالهی دیگه تاییدش کرد!
هنوز وقتی بهش فکر میکنم آتیییش میگیرم.
اگر یک روز از زندگیم مونده باشه...
همینها با وجود داشتن دفتر در تهران، مطلقا مطلقا هیچ چیز درباره بیش از سیصد حمله شیمیایی به مدارس کودکان در شهرهای مختلف ایران توسط جمهوری اسلامی نگفتند. شعار نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران، شرح تنهایی و لزوم یکپارچگی ماست.
دقیقا اولین تجربهی مواجهام با مرگ اقوام نزدیک بود.
قشنگ یادمه که داشتم سعی میکردم این کانسپت "فلانی دیگه مرده. دیگه هیچوقت برنمیگرده. قراره فردا بذاریمش تو خاک" رو تجزیه و تحلیل کنم که یهو با کپهی عن مواجه شدم.
اون "وات د اکچوال فاک" تو چهرهی خانواده و اون سکوت مطلق اول :))
۱- لوکیشن، لوکیشن، و باز هم لوکیشن.
میزان تاثیر واقعی این کثافت، میتونه به شعاع صدمتری محل استقرار ونها و گلههای کفتار برسه.
با اپ
@Gershadapp
، گوگل مپ، و سوشالمدیا همدیگه رواز اونا که میبینیم، با خبر کنیم و خودمون هم قبل از راه افتادن حتما اینا رو چک کنیم./
@Gershadapp
میشه حرکتی بزنید که به همچین حرکتی کمک کنه؟
مثلا اگر به جز وزرا بچهها رو جایی میبرن، بتونیم اونجا رو ثبت کنیم و بعد گزارش بدیم که مثلا یک نفر الان اونجاست و نیاز داره یکی ببرتش بیرون؟
مثلا یه آپشن "محل بازداشت" اضاقه شه، بعد تو توضیحات بتونیم بنویسیم کی اونجاست.
بچهها
میدونین که من از خودتونم، ولی خداییش امروز فهمیدم چه خیانت بزرگی در حق کلماتی مثل "حرمت" اتفاق افتاده.
واقعا چطور میشه حتی روز مرگ یک نفر هم حرمت خودش و اطرافیان داغدارشو هم نگهنداشت؟
بابا یه عزای عمومی با تعطیلات یکدست و درست حسابی چی بود که از اون مردک کفتار دریغ کردن؟
اختلاف فرهنگی و عقیدتی تا این حد عمیق و ریشهای، چیزی نیست که " عاشق هم شدیم" حل شه؛ که به دخترش بگه این پفیوز به گا میدتش؛ که دخترش رو از خر دجال بیاره پایین و یادش بندازه راجع به همین جماعت چیا میدونه، که اونا کین و خودش چه آدمیه و چه شخصیتی داره، ولی [duh!] موفق نمیشه.
@anselkjh
@Namroud70
چون [بهوضوح] جنسش پلاستیکیه؟
با یه ایکیوی بالاتر از جلبک قیشده، اونایی که فرق مایع و مایه رو میدونن، یه دودوتا-چهارتای ساده کافیه تا نتیجه بگیری احتمالا مزهی پلاستیک هم میده.
کاش زیاد درخت بکاری عرفانجون! که حداقل بخشی از اکسیژنی که داره حروم دم و بازدمت میشه رو جبران کنن.
حسم از حرفزدن با افرادی که عین خودم ADHD دارن، به طور ویژه و تو یه لول دیگهای لذتبخشه.
با وایب "کرهالاغ کدخدا، یورتمه میرفت تو کوچهها" از این مبحث به اون مبحث و از این شاخه به اون شاخه میپری و بعد که یادت میاد از اون موضوع اصلی دور شدین، خجالتزده نمیشی! اضطراب نمیگیری!/
@ox3FD
@kingof0011
وقتی با کیرت فکر میکنی، نتیجهاش اینه که نمیتونی حتی معنی یه جملهی ساده از زبون اون کسکشپدر تکسلولی رو بفهمی.
اینه مادره بالاخره اعتماد میکنه که اون انگل آدم حسابیه و بچه رو هم وارد رابطه میکنه[معرفی میکنه، به عنوان عضو احتمالی خوانوادهی بعدی، ۳تایی میرن یه قبری، به چشم /
من که از اون آپدیت میلیونها سال پیش توییتر، هنوز ایدهای ندارم که چرا تا این حد رو "بوکمارک" شدن پستهاتون حساسین و تئوری توطئه میسازین برای خودتون.
اگر کمکی بهتون میکنه، بگم ۹۰٪ مدیای بوکمارک من، اونایی هستن که به لطف نت آخوندی، اون زمان باز نمیشدن و میخواستم بعدا ببینمشون./
خیابون ولیعصر تقاطع مطهری دوتا ماشین نیروی انتظامی پر مامور وایسادن. یک ساعت و خورده ای پیش جلوی هتل لاله [کنار پارک لاله] هم یه گله از اینا تازه رسیده بودن.
ون و حجاببان و فاطی کماندو ندیدم، ولی اینا هستن.
نصف اتوبوسهای تهران هم تو کشاورز پارک کرده بودن. نمیدونم چرا!
@Gershadapp
مثلا کسی که اونجاست و داره ون رو میبینه، بنویسه چند نفر اون تو هستن.
همینجوری رندوم پرس و جو کنه، شاید بفهمه چی میخوان اون عجوزهها و اون بچهها چی نیاز دارن و ...
یه کاری کنین که ما بتونیم بیشتر به هم کمک کنیم.
لطفا
@Gershadapp
مخاطب اصلی اون مدیاها و حرفها امثال تو بودین.
ما زورکی لبخند زدیم چون چاره و صدایی نداشتیم.
شماها عملا داشتین به ماها [یا تصویر کلیشهای و ساختگی شما از ما] میخندیدین؛ با هم خندیدنی در کار نبود!
حرفها و دلقکبازیهای سکسیستی و هموفوبیک و ...ی شما هیچوقت برای ما خندهدار نبودن./
الان هم محتواهایی که مورد علاقهی شماست، ساخته میشه.
"کنسل کردن" برخلاف اونچه شما میخواین القا کنین، به معنی این نیست که مانع ساخت و پخش و آزادی بیان شیم.
صرفا اینه که ما تصمیم میگیریم پول و وقت خودمون رو صرف چه محتوا/فردی بکنیم یا نکنیم.
خودمون! برای پول و وقت خودمون!
/
برخورد درست باهاشون رو بلد نیستن، ولی با این وضعی که دنیا داره پیش میره واقعا نیاز دارن که یاد بگیرن؛ و خب...
بچهها اینجا دقیقا همونجاییه که ماها بالاخره میتونیم بدرخشیم :))
عکس بعد تغییرات :))
پن:
دلیل تغییر رنگ این بود که با اون ظاهر، زیادی بین جمعیت قابل تشخیص بودم.
دو کیس متفاوت تو همین توییتر دیدم که بهخاطر رنگ موشون، تنها آدم بین کل جمع همراهشون بودن که بعدا و با استفاده از فیلم و عکسای جک و جونورای آخوند، شناسایی شدن.
اینجوری امنتره...
جماعت کمونیستصفت فلسطینلیس، تمام این سالها از اصلیترین دلایلی بودن که صدای ما زیر سُم آخوند به دنیا نرسه.
این پروپاگاندای کثافت "مسلمون مهلبون صورتی"شون در نهایت باعث شد کسی نتونه حتی به اعدام و سنگسار ملا اعتراض کنه، چون "فرهنگشونه. شماها نژادپرستین."/
به همین سادگی و به همین شیوهی ابلهانه هم مصادره میکنن، هم انشعاب کاذب ایجاد میکنن👇
- الان طبق این حرفایی که
@neginsh
به گاردین زده، اونایی که بخشی از «جنبش زن زندگی آزادی» بودن طرفدار «مسئلهی فلسطینن» و بقیه (که جزو جنبش اعتراضی نبودن) هوادار اسرائیل!
#پرچم_فلسطینو سرجاش گذاشت
بدیهی نیست؟!
اینکه ساخت این محتواها کمتر شده، صدفا به این دلیله که طبق حساب و کتاب تهیهکنندهها، محتوا ساختن فقط برای یک گروه خاص [پرجمعیت] از جامعه، صرف نمیکنه.
نمیصرفه یه فیلم بسازه که زن و کوییر و اقلیت و طیف فقیرتر جامعه و ... قرار نیست بابتش پول بدن.
به همین سادگی!
بچهها میدونم حرفام مسخره و بچگانهاست، ولی دارم سعی میکنم احساساتم رو اینجا تخلیه کنم، وگرنه کار دست خودم میدم.
اینا... این زنها... این آدمها که تا حالا حتی ندیدیمشون...
اینا دوستامونن...
من الان باید پیش دوستام باشم...
نمیدونم کجا، ولی نباید اینجا باشم.
باید بتونم کمک کنم.
انجامش میده
بدن ما هر روز بیشتر کالریهای که میخوریم رو میسوزونه، فقط برای اینکه کارهای عادی مثل نفس کشیدن، پمپاژ خون به کل بدن، گوارش و ... رو انجام بده.
بهش میگن basal metabolic rate.
بله کالری ا��افهتر از اون رو اگر بسوزونیم با ورزش، و میتونیم وزن کم کنیم.
ولی/
من آدمیم که اضطراب شدیدش اونقدر طولانی بوده که بدنش به شکل دیفالت همیشه روی حالت fight-flight-freez و آمادهباش و منقبض بود و خود این باعث شروع دردها و اسپاسمهای دائمی و ناگهانی شد که یک سال کامل عملا فلجش کردن.
دیروز صبح وسط گریههام، داشتم تلاش میکردم به پسر گشنگه توضیح بدم
من مشکل اضطراب شدید و کنترل خشم دارم و دارو میخورم. شرایط تنش زا برام مثل سم میمونه و باعث میشه از خود بی خود شم. یکشنبه که دانشگاه برمیگشتم خونه، متروی تئاتر شهر پیاده شدم. میدونستم قراره کلی مامور باشه پس خودمو اماده کردم که توجهی نکنم و رد شم فقط.
هدف اصلی از اون فعالیت بدنی، و تمام فکر و ذکر ما توی شبانه روز!، نباید "لاغر شدن" باشه.
غذا و سیستم کار کردن بدن ما اون هیولاهای پیچیده و وحشتناکی نیستن که *خیلیها* از القا تصویرش بهمون سود میکنن.
بدنمون داره کاری میکنه که فکر میکنه برای بقا لازمه.
غذا دشمن نیست!/
دیشب کل دو ساعت رو بغلم لم داده بود🥺🥺
اسمشو گذاشتم چوموس🥺🥺
جون اولین کلمهای که با دیدن بدن کوچولو و لاغرش از دهنم دراومد، همین بود [خیر. خلاقیت در نامگذاری هیچوقت جزو نقاط قوتم نبوده.]
رو جمع بزنید.
این با خوردن یک سری غذای نرمال توی طول روز، کالریهای مصرفی این آدم قطعا به به حدی میرسه که براب سوزوندنشون باید روزی ۳-۴ ساعتی بدوه یا دوچرخهسواری کنه.
ولی این کارو نمیکنه! شاید یه پیادهروی نیم ساعته آروم داشته باشه که اونم به قصد "سلامتی" و حتی ِلذت بردن/
سورئالترین قسمتهاش برای من:
۱-پلیس واقعا اومد
۲_رسیدن پلیس برای به محل، رسید، سه روز کار طول نکشید، و زود رسوندن خودشونو.
۳_ گروه حرفهای رو فرستادن و واقعا به یه دردی خوردن. برای از سر باز کنی [بعد از ده بار تماس]، یه سرباز صفر بینوا رو نفرستادن اونجا.
واقعا عجیبه.
یک ساعت پیش ۷-۸ نفر قمه به دست یه نفر رو آوردن که گوشش کنده شده بود. گیر دادن به بچهها که گوش اینو درست کنید وگرنه سرتون رو میبریم! هر شیشهای دم دستشون رسید رو شکوندن. نمیذاشتن کسی توی اورژانس رفتوآمد کنه! گیر سه پیچ دادن به یکی از بچهها که گوش خودت رو بدوزش (!) به سر این!
دور زدنشون به نظر بهترین حرکت ممکنه، و یه سیستم برای هشدار دادن و کمک به همدیگه، واقعا نجاتدهندهاست.
۲- تا جایی که میتونیم از بزرگراهها و خیابونهای فرعی ب��یم و تو همون خیابونها پارک کنیم:
حتی اگر گزارشی از دیدن کماندوها تو محلی نباشه، خودمون در جریان هستیم که /
به عنوان کسی که تو دورههای اوج افسردگیش واقعا تا مرز سلف*هارم پیش رفت ولی نهایتا فکر اون رو هم مثلا خود*کشی عملی نکرد، تلاش میکنم حس اون زمانم رو توضیح بدم:
انقدر درد میکشیدم و انقدر حال کثافتی داشتم که انگار میخواستم اون کثافت، یه نمود بیرونی هم داشته باشه.
یا به چیزی/
@Behafarin3
خواهر منم یه وقتایی همینجوری وقتی با خودش جنگ داره میره با تیغ مچ دستشو خط میندازه. واقعا کسی کاریش نداره و رو اعصابش نیست. مرض داره. کافیه کوچیک ترین بهونه ای پیدا کنه.
یه بار من رفتم تو اتاقش خون یه عالمه ریخته بود رو پارکت.
من از ترس میلرزیدم. ازش متنفرم و نمیبخشمش
@leilaakhoda
تو کدوم کون باشی که چنین چیزی رو تعیین کنی؟
فمینیسم کی در مورد پیروی از عقاید کثافت و جهتگیری سیاسی شما پلشتهای حیف نون بوده که الان باشه؟
فکر کردی ما هم وایت چای سفت نشاشیدهایم که بخواین مارو هم با این کسشرا خر کنین؟
نه فمنیسم و نه ززآ با پوزهی سگ ج.ا نجس نمیشن.
زوزه بکش.
و قسمت بدترش اینه که هنوز هم چسبیدین به همون عقاید و باورها و عرزشهایی که زندگیتون رو جوری کرد که الان انقدر ازش شاکی هستین و اصرار هم دارین که حتما بکنینشون تو کون نسل جدید.
هر دو روز یه بار یه کسشر میرینین که تو عکس چهارتا نوجوون رو دزدیدین و دارین راجع به "حیا" کسشر تفت میدین.