فکر کن مثلاً با دو تا دوست صمیمیت که عاشقانه دوستشون داری عکس بندازی و در اینترنت به اشتراک بگذاری.
چند ساعت بعد بیای ببینی که یک احمقی ظاهرتونرو با هم مقایسه کرده و به هر کدومتون یک عدد اختصاص داده و تازه هزار تا احمقتر هم تاییدش کردهن.
من صرفاً توی رودربایستی با مامان و بابام زنده موندم. یعنی از اینکه زحمتهاشونرو دو دستی بندازم آشغالی خجالت کشیدم، وگرنه به نظرم این دنیا و آدمهاش اینقدر کیرین که از وقتی که اینو فهمیدم باید خودمو میکش-
من همیشه پشمهام میریزه ازینکه چقدر عجیبه که یک غریبه میتونه بیاد و کمکم بشه «آشنات» و چقدر روابط انسانی عجیبن که کسی که قبلاً نمیدونستی حتّی وجود داره الآن برات مهمه.
کالچر شاک میدونی یعنی چی؟
یعنی نون توی تستر سوخت، اسموک دیتکتر آلارم داد، صدای آژیر آتشنشانی اومد، تمام همسایهها ریختن تو تراس ببینن چی شده، دوتا آتشنشان اومدن تو واحدم، که من نون سوختهرو از توی سطل آشغال دربیارم نشونشون بدم و قبول کنن که در حال آتیش گرفتن نیستم.
درتی تاک فارسی به خودی خود فقیر نیست، فقط متفاوته.
برای مثال تصوّر کن موقع معاشقه، صدای آه معشوقرو میشنوی. در جوابش با لحنی میگی «جونم» یا «جااانم» که انگار قشنگترین آواها از دهان ایشون خارج شده، و تو تمنّا داری که حجم لذّتشرو برات ادا کنه، تا تو با دل و جون بهش گوش بدی.
اینکه مردها دیر متوجه میشوند، مکرّرا خشمگینم میکند.
وقتی هنوز طاقت سازش دارم، اشتباهاتشان را درست نمیکنند. ولی وقتی بالاخره میبُرّم، تازه یادشان میافتد که باید زودتر چیزها را درست میکردند. خب، من میخواستم دوستت داشته باشم! چرا انقدر اهمیت ندادی تا دیگر نتوانم ادامه بدهم؟
پریروز رستوران پولداری بودم، امروز صبح به دلیل قانون جدید نظارت سالانهی بانک، حسابم بلوکه شد مجبور شدم از کسی پول قرض کنم. از عرش به فرش رسیدم دوستان💅
با فکر این که امشب شیرهاش را میکشم، روبهروی آینه مینشینم. دور چشمانم را با مداد، سیاه و پخشش میکنم. آخر میدانم هماهنگیش با ابروان سیاه و تضادّش با عنبیههای قهوهای ساحرانه میشود.
میدانم زمانی که پایین پایش مینشینم و در چشمانش زل میزنم افیونی برای خلسهی تَنَش میشود …
یعنی عملاً وقتی وارد بزرگسالی شدم و چشمام به این باز شد که دنیا و آدمهاش چهقدر کیرین، با خودم گفتم خب من نمیخوام توی چنین دنیایی ادامه بدم. ولی بعد یکم فکر کردم و دیدم که مامان و بابام آدمهای خوبین و خیلی برام زحمت کشیدهن، پس مُردن جزء گزینههای روی میز نیست.
«خیلی ذهنم درگیر شد! دلم نمیخواد دست کسی به پارتنرم خورده باشه. فکر نکنم بتونم باهات بخوابم، چون همهش قراره یادش بیافتم.»
این نوع جملات مردان سنتیِ در عین حال کمی متمدن، به خوبی نشان میدهد که یکی از دلایل اختراع فرهنگ باکرگی، ترس مردان از قضاوت و مقایسهشدن در تختخواب است.
@_arya_t
فرهنگِ فضولِ مردم بودن، خیلی در ایران جا افتاده
شما خارج از ایران میتونی هرچقدر دلت بخواد توی خیابون ادایی باشی چون خیابون ارث بابای کسی نیست و این باعث میشه من خیلی بیشتر از خونه برم بیرون و کمتر خودم رو توی خونه حبس کنم و آدم خوشحالتری باشم
از حالات و حرفهایش معلوم بود نگران است من را راضی نکرده باشد. به صورت دوستداشتنیش نگاه کردم و به او اطمینان دادم: «برای دوباره با تو بودن لحظهشماری میکنم! اینکه از این به بعد، هردفعه قراره با تن هم بیشتر آشنا بشیم هیجانزدهم میکنه!»
من براش خیلی آدمِ «لیموهامو ببین»ای بودم، ولی اون برام خیلی آدمِ «وقتی اینقدر پشت سر هم پیام میدی و باید تکتکرو جواب بدم، کلهم نامناسب میشه.»ای بود.
برای من خیلی سخت است هر بار که درون مَردی، پسرکی زخمی میبینم، جلوی خودم را بگیرم تا محکم بغلش نکنم و زخمهایش را نبوسم. چون با دیدن زخمهای پسرک فراموشم میشود که هرکسی قدر بغلها و بوسههایم را نمیفهمد.