Iranian Journalist. Classics Fan. I WOULD PREFER NOT TO. Against The Death Penalty. Following Communications & Journalism./
مدیرمسئول مجله بازخورد
@bazkhordmag
این اینترنت «ملی» نیست. اصلاً «اینترنت» هم نیست.
یک ظلمات ملی است. کل کشور را از ساعت سهونیم بعدازظهر تا ۱۲ نیمهشب حبس میکنند در یک شبکه تاریک دیجیتالی داخلی. این یک ابزار آزار ملی است.
«شرکت ایرانسل نیز اعلام کرده سیمکارتهای بدون فیلتر اعضای تیم النصر به آنها اهدا شده است تا اقامتی راحت در ایران داشته باشند.»
ما، مردم ایران، کی میتوانیم اقامتی راحت در ایران داشته باشیم؟
با مترو از فاطمی رفتم تا بازار. از سیر بودنم خجالت کشیدم بسکه آدم گرسنه دیدم.
انگار توی داستانهای چارلز دیکنز سیر میکنی. از همان فاطمی پیرمردی میگفت برایم غذا بگیر، تا آن بچه که چسبیده به پاهای مسافران مترو گدایی میکرد، تا کنج گلوبندک که زبالهگردی از عابران سیگار میخواست.
کیفیت زندگی در چهارپنج سال اخیر وحشتناک پایین آمده؛ از کیفیت مسکن و غذا و درمان تا آموزش و سرگرمی و حتی کیفیت خواب. نیمهشبها از خواب پریدن و به آینده نامعلوم فکرکردن.
همه وحشتزدهاند و همهچیز روی هواست. شیرازه امور از دست دررفته و برنامهای نمیشود ریخت. یک اضطراب دائمی جمعی.
این شکل از گرانی تورم نیست، تحقیر جمعی است. نابودکردن زحمات گذشته و امیدهای آینده آدمهاست. انسانبودن افراد را نشانه گرفته؛ اینکه چرا باید اینهمه بدوند و خودشان را کمی بالا بکشند، ولی هر چند سال یکبار دوباره پرت شوند پایین.
در توجیه رفتارشان با زنان، رسماً دارند به مردها توهین میکنند. مرد را طوری در رسانهها و سخنرانیها جلوه میدهند گویی یک شهوت متحرک است، جانوری که جز تحریکشدن کاری ندارد.
تصویری که دارند از مرد در جامعه و خانواده میسازند بسیار توهینآمیز و غیراخلاقی و غیرانسانی است.
*مشاهده*
تعداد کسانی که هرچه میخوابند و استراحت میکنند باز دائماً خوابآلود و خسته و کوفتهاند ـــ گویی خستگی و بیحالی به هیچ ترتیبی از تنشان بیرون نمیرود ـــ دارد بیشتر و بیشتر میشود.
چطور به فکرشان رسید در این اوضاع که کرونا همهجا را گرفته، دلار شده ۳۰ تومان، گرانی کمرها را شکسته و حتی بحث مرزهای ملی پیش کشیده شده، بروند ساوندکلاود را فیلتر کنند؟
واکسیناسیون در نهایت شلختگی انجام میشود؛ مدتهاست گروه سنی پایینتر برای واکسن اعلام نشده ولی خیلی از جوانها با تقلب واکسن زدهاند. هر صنفی دارد لابی میکند برای گرفتن سهمیه واکسن. هر مرکز واکسیناسیون ساز خودش را میزند.
صد رحمت به توزیع شیر پاستوریزه و دفتر ۴۰برگ در دهه ۶۰.
ویدیو را میبینی و مات میمانی:
دختر نمیخواهد سوار ماشین سفید شود.
آنقدر تقلا میکند که پیراهنش درمیآید.
هول میکنند. با چادرهاشان دورش را میگیرند و بعد پتویی رویش میاندازند و بهزور سوارش میکنند.
ما چطور داریم توی این جهنم زندگی میکنیم؟
هنوز هوا روشن نشده بیدار میشوی و میروی سر کار. پس از تاریکی غروب برمیگردی.
سال تا سال، عمرت را ارزان و کملذت تلف میکنی بههوای اینکه زندگیات را چند سانتیمتر ببری جلو.
در عرض چند روز، دلار گران میشود و چندصد متر میافتی عقب.
هر کدام برای خودمان شدهایم یک پا سیزیف مجسم.
لباس خیلی گران شده.
فرقی هم نمیکند؛ لباس زیر، لباس رو، دمدستی، رسمی.
آدمبزرگ میانسال میتواند شب عیدی قناعت کند و بیخیال لباس شود، ولی وای به حال جوانها، بچهدارها.
جوانها دستشان دیگر به خانه و ماشین که نمیرسد. کمکم باید نگران خرید کاپشن و پیراهن و شلوار و جوراب باشند.
چطور به کسی که سال ۵۳ «دایره مینا» را ساخته، سال ۶۵ «اجارهنشینها» را ساخته و سال ۷۰ «بانو» را ساخته، میشود گفت «تا الآن کجا بودی» یا «چرا تا حالا صدایت درنیامده بود»؟
فروش سربازی تحقیر اکثریتی است که پول ندارند سربازی را بخرند.
۲۵۰ و ۴۰۰ و ۶۰۰میلیون اصلا کم پولی نیست. ۳۰میلیون نفر در ایران زیر خط فقر مطلقاند. متوسط درآمد خانوار شهری به ۷میلیون نمیرسد.
مردم با حسرت به قیمتهای سربازی نگاه میکنند و کاری از دستشان برنمیآید. فقط تحقیر میشوند.
یکی از تحقیرآمیزترین وضعیتهای ارتباطات در ایران امروز:
«همه اعضای تیمهای خارجی ورزشی که به ایران میآیند در بدو ورود، سیمکارت بدون فیلتر دریافت کنند تا مشکلی برای ارتباطگرفتن با خارج از ایران نداشته باشند.»
بلیتهای قطار نصیب چه کسانی میشود؟
چرا آدمهای عادی این کشور دستشان به بلیت قطار مملکتشان نمیرسد؟ مملکتی که در آن زندگی میکنند و مالیات و عوارضش را میدهند و از مواهبش سهمی دارند.
ساعت ۸ امروز صبح پیشفروش شروع شد و در عرض چند دقیقه بلیتها تمام شد.
این بلیتها کجا رفت؟
روزنامهنگار از اهل قدرت نمیترسد. در دانشکده و کارآموزی به او یاد میدهند این اهالی قدرتاند که باید از روزنامهنگار بترسند.
#نیلوفر_حامدی
#الهه_محمدی
فیلم حملهٔ گشت ارشاد به دو دختر نوجوان را میبینی. با اعمال طالبان مو نمیزند؛ تو بگو با حرکات گرگهایی که به قربانی خود حمله میکنند.
با خود میگویی ما چطور باید با اینها توی یک کشور زندگی کنیم. چگونه باید این گرگصفتی را، این خوی وحشیگری را مهار کنیم؟ کدام مدارا؟ کدام گفتگو؟
بعد از مرگ، تبدیل میشویم به بخشی از یک عدد که تقسیم بر ۳ میشود و میرود گوشهای در اینفوگرافیکها و میچرخد توی کانالها.
۲۴ ساعت بعد، عددهای جدید از راه خواهند رسید. جایمان را پر خواهند کرد و تمام.
آزار دادن مردم سر چهارراهها بابت لباسی که پوشیدهاند، نه میتواند حواسها را از گرانی بیسابقه و سقوط کیفیت زندگی پرت کند، نه جامعهای را که میلیمتر به میلیمتر جلو آمده به عقب برگرداند. فقط دلها را از کینه و تنفر لبریز میکند و گره را کورتر.
روزنامهنگاری یعنی نور تاباندن بر تاریکیها و مرئیکردن زوایای پنهان فعالیتها علیه مردم.
روزنامهنگار حرفهای باید در انتشار اخبار خیر عمومی و منافع جمعی را در نظر بگیرد، حتی اگر دست به انتشار محرمانهشدهها بزند.
تیتر یک روزنامه «اعتماد» امروز از حرفهایترین کارهای ممکن بود.
برای اولین بار پس از سالهای جنگ، به داخل مرزهای ایران حملهٔ رسمی نظامی شده.
چند تن از ساکنان ایران کشته شدهاند.
اینها فکت است. هیچ پروپاگاندا و عملیات رسانهای و قلدری اینترنتی و فریبکاری روزنامهنگارانهای نمیتواند تغییرش بدهد.
تأکید مجدد:
به ایران حملهٔ رسمی نظامی شده.
وبسایت «کتابناک» ایمیل زده که کتاب ۶۰۰صفحهای «کرونا فریب قرن: کودتای سفید» برای دانلود موجود است. این کتاب در «گیسوم» و «ایران کتاب» هم معرفی شده.
کتاب شابک گرفته (۹۷۸۶۰۰۵۵۶۴۹۷۶) و ناشرش چاپ چهارم آن را ۲۲۰هزار تومان در اینستاگرام میفروشد.
امروز ۶۱۰ نفر براثر کرونا کشته شدند.
دفاع از عملکرد #نیلوفر_حامدی و #الهه_محمدی دفاع از روزنامهنگاری حرفهای در ایران است.
اهل فن میدانند که روزنامهنگار مستقل و مسئول چقدر در رسانههای ما کمیاب است. به امید روزی که تحریریهها و اتاقهای خبر این مملکت مملو از #نیلوفر_حامدی ها و #الهه_محمدی ها باشد.
کار #نیلوفر_حامدی یکی از بهترین نمونههاست برای کلاس «اخلاق و مسئولیتهای اجتماعی روزنامهنگار» در رشتههای روزنامهنگاری و ارتباطات.
اینکه چطور میتوان یک سرنخ را دنبال کرد و بهرغم تمام فشارها، گزارشهایی منتشر کرد تا منجر شود به تلاش برای تغییر ظلمی که دامنگیر میلیونها نفر است.
«این سومین عزیزی است که در این دو هفته از دست دادهام، پدرم اولی بود، برادرم دومی و سومی هم برادرزادهام. قصه زندگی ما الان مرگ است. میفهمی؟ اصلا کسی درک میکند که این حجم از مرگ چقدر ما را زمینگیر کرده است؟»
گزارش توحید آرشنیا از مشهد در روزنامه شرق
چقدر راحتتر میشد زندگی کرد.
میشد حداقل امکانات زندگی در شأن یک انسان را داشته باشیم.
بهجای کار اجباری برای تأمین معاش، میشد کاری را کنیم که دوست داریم.
مثل بچه آدم میشد به اینترنت وصل شویم.
نگران مخارج فردا نباشیم.
مثل بچه آدم لباس بپوشیم، در شهر بچرخیم، کنار هم باشیم.
هنوز فاجعهٔ رفتنِ متخصصان و خالیشدن و فلجشدنِ کشور را درک نکردهاند. تصور میکنند با چند ده میلیون تومان وثیقه میتوانند جلوی افراد را بگیرند.
سیلِ رفتن چنان مهیب و توفنده است که اگر لازم باشد، یک دست و یک پا را گرو میگذارند اما میروند.
امروز هم ۷۰۹ نفر کشته دادیم چون بهموقع به مردم واکسن زده نشد.
این دیگر تاریخ نیست که بشود تحریفش کرد؛ همین الآن جلوی چشم ما اتفاق افتاده. کفن کشتهها هنوز خشک نشده.
راهآهن و هواپیما اسمشان حملونقل عمومی است، اما از دسترس عموم خارج شدهاند.
بلیت قطار تقریباً هیچ موقع از سال پیدا نمیشود.
بلیت هواپیما هم یا از قبل تمام شده یا گنج قارون میخواهد.
عموم مردم باید با همین ماشینهای لکنته بزنند به دل جادهها و سالی ۲۰ هزار کشته بدهند.
تهران دیگر جای زندگی نیست.
نمیشود نفس کشید.
جای دیگری هم نداریم که پناه ببریم.
همینجا باید خفه شویم و بمیریم.
ما وسط یک کشتار جمعی عظیم گیر افتادهایم.
۲۰۲۱ تمام شد ولی آدم یادش نمیرود چطور از شرق تا غرب عالم افغانستان را رها کردند تا طالبان بیاید بگیرد. همین چند ماه پیش. مدعیان تمدن و فرهنگ، پیمایندگان فضا و شکافندگان اتم، نسخهپیچندگان برای کل بشریت و کائنات، همه رها کردند؛ فقط نگاه کردند.
کتاب خیلی گران شده. از بیست و اندی سال پیش که دستم توی جیب خودم رفت، با خیال راحت و بیمحابا کتاب میخریدم.
اما حالا دوباره شدهام آن دانشآموزی که در پاساژ مهتاب و چهارراه دکترای مشهد، توی کتابفروشیها میچرخید و معمولاً دست خالی میآمد بیرون.
فیلترینگ لینکدین و اینستاگرام، فیلترینگ گیمها، انسداد پیامرسانها، بستن اینترنت همراه و...
تحقیر کاربران با مسدودکردن دسترسی به حقوق اولیهٔ ارتباطیشان با تمام قوا ادامه دارد و انتظار دارند این مردم خشمگین نباشند.
توصیه اکونومیست برای رسانههای عصر کرونا:
صداقت بسیار ارزشمندتر از امید است
«تلاشها برای شیرینکردن واقعیتها باعث شکست خود کشورها میشود چون آنها با این کار بیاعتمادی، شایعات و نهایتا ترس را گسترش میدهند.»
«از تهران راه افتادم و رفتم جنوب. رفتم اهواز، رفتم سوسنگرد، رفتم هویزه ... وقتی برگشتم، واقعاً دلم تلنبار شده بود. برادرم هم کشته شده بود، دیدم چه مصیبتی را دارم تحمل میکنم و مردم چه تحملی دارند و چه آراماند مردم دیگر شهرها. چون تهران تا موشک نخورْد، جنگ را حس نکرد./
در فیلم «تمام مردان رییسجمهور» منبع ناشناس به وودوارد و برنستاین جملهای میگوید که میشود جمله طلایی روزنامهنگاری تحقیقی: «.Follow the money»
حالا برای آن دوازدهونیم میلیارد هم میشود چنین کرد: رد پولها را که بگیری و دنبال کنی، خیلی از مسایل روشن میشود.
حیف اینهمه ون و موتور و نیروی انسانی و سوخت و تجهیزات که بهجای مقابله با دزد و قاتل و خلافکار و دشمنان ایران، بیهوده و بینتیجه و سردرگم، از سر کینه و حقارت و بیخردی، علیه مردم این سرزمین استفاده میشود.
قفلکردن تنظیمات گوگل و بینگ روی حالت کودکان یک معنی دارد: همه کاربران ایرانی «صغیر» هستند و نیاز به قیّم دارند؛ باید بهجایشان تصمیم گرفت وقتی توی گوگل جستجو میکنند، چه چیزی را ببینند.
اتوبانها پر از بیلبورد شده. دم غروب، نورافکنها نور میاندازند روی بیلبوردها.
دنیا مال اینهاست: استخدام میکنند، فرش و یخچال میفروشند، سریال نشان میدهند، حین ماهیگیری حساب باز میکنند، ماءالشعیر میزنند به بدن.
ما هم این پایین در تاریکی ترافیک دفن شدهایم. فقط نگاه میکنیم.
چطور میتوان چنین بلایی را بر سر کبری غلامی آورد؟
در ایران به دنیا آمده باشی، همینجا مدرسه و دانشگاه رفته باشی، شاغل به کار باشی، مدارک اقامتیات هم کامل باشد.
اما چون چند پیامک حجاب برای ماشینت آمده، گذرنامهات را بگیرند و ببرندت لب مرز و دودستی تحویلت بدهند به طالبان زنستیز.
گویی در دادگاه نهتنها از خود، بلکه از کل روزنامهنگاران کشور دفاع میکنند.
همین دو جمله را شاید بتوان مانیفست روزنامهنگاری حرفهای ایران دانست:
«در کنار مردم ماندم تا صدایشان باشم.»
«به "عملکردم بهعنوان یک روزنامهنگار" افتخار میکنم.»
#نیلوفر_حامدی
#الهه_محمدی
#الهه_نیلوفر
تیتر یک روزنامه «شرق» مصاحبهای نفسگیر است با قربانیان شلیک مأمور گشت ارشاد در پارک پردیسان.
روزنامهنگاری یعنی همین: نور تاباندن بر کنجهای تاریک و انعکاس نادرستیها و مصیبتها.
اینجاست که ضرورت وجود رسانههای آزاد و مستقل بیشازپیش احساس میشود.
گزارشهای #الهه_محمدی از سقز از حرفهایترین گزارشهای این چند روز بوده.
دمش گرم و سرش خوش باد.
روزنامهنگاری امروز ایران را امثال #الهه_محمدی و #نیلوفر_حامدی پیش میبرند.
از قرار معلوم ارادهای نیست که کرونا برود. انگار مزه کرده: عوام مشغولند به فشارهای روزمره و همین که تا به حال زنده ماندهاند باید خوشحال باشند؛ کسی مجال ندارد نطق بکشد. خواص هم که خودشان بلدند چطور زنده بمانند و زندگی کنند. همین وضعیت استثنایی میشود یک وضعیت همیشگی.
در تیتر خبر نوشتهاند ۱۶سالهها گواهینامه موتورسیکلت میگیرند.
منظورشان این است که پسرهای ۱۶ساله هم میتوانند گواهینامه موتور بگیرند.
وگرنه نیمی از مردم ایران، تمام زنان و دختران این کشور، محرومند از داشتن چنین حق بدیهیای که هر بنیبشری باید داشته باشد.
ناخدا: اینجا جاییه که مو توش دنیا اومدُم.
سرهنگ: اینجا فقط یک تبعیدگاهه. ته دنیاس ...
ناخدا: ببین چه میگُمت؛ تو اِمرو بگن تبعیدت تموم شده، فردا از اینجا میری. ولی مو نه؛ اینجا جاییه که میخوام توش زندگی کنُم. یک روزی هم سَرُمه بذارُم رو خاکش و بمیرُم.
ناخدا خورشید، ناصر تقوایی
توضیح:
این توییت خطاب به نهادهای مسئول واکسیناسیون بود، نه مردم. از مردمی که گرفتار هزار مصیبتاند نمیتوان انتظار داشت که اگر فرصت سهمیههای صنفی واکسن برایشان مهیا بود، از آن صرفنظر کنند و صبر کنند تا نوبت سنیشان برسد.
گزارش اخبار خودکشی یکی از پیچیدهترین کارهاست.
پارسال با روانشناسی صحبت میکردم که روی خودکشی کار کرده بود. میگفت کسانی که دارند به این کار فکر میکنند، اتصالشان به زندگی به یک مو بند است. ممکن است یک لحظه یک چیزی در این باره در رسانهها ببینند یا بخوانند و تصمیمشان قطعی شود.
برای کاربر ایرانی که بابت نوشتن همین توییتهای «برای...» باید کلی از وقت و انرژی و اعصابش را هدر بدهد تا از هزارتوی فیلترینگ رد شود و خودش را برساند اینجا.
#مهسا_امینی
سپاس بیکران از #نیلوفر_حامدی و #الهه_محمدی که با کار درست و حرفهای خود جان تازهای به پیکر نیمهجان روزنامهنگاری ایران بخشیدند. آنها عافیت را بر خیر عمومی و منافع مردم ترجیح ندادند.
سربلند باشند که بهاتکای آنها، ما همکارانشان هم در این چند ماه توانست��م سرمان را بالا بگیریم.
۲۰۰ گیگ اینترنت میشود حدوداً ۴۵۰ هزار تومان. خبرنگار همین اندازه هم فاصلهاش را با قدرت حفظ کند، جای دوری نمیرود.
آن موقع راحتتر میتواند بپرسد چرا اپراتورها این بستههای ۲۰۰گیگی را نمیگذارند توی فروشگاهشان تا مردم مجبور نباشند اینترنت را در بستههای کوتاهمدت گرانتر بخرند.
بهبه، انگار درآمد مفت و بیزحمت خیلی زیر دندانشان مزه کرده.
پول زور عوارض خروج از کشور کم بود، میخواهند برای هر پرواز خارجی از هر مسافر ۱۰ یورو دیگر بگیرند.
تومان هم نمیخواهند که مبادا ارزشش در طول زمان کم شود. یورو دوست دارند.
فاتحهٔ دانشگاه هم مثل محیطزیست خوانده شده، منتها هنوز عواقبش مانند آلودگی هوا و فرونشست و جنگلتراشی و ریزگرد و بیآبی ملموس نیست.
تا چند سال دیگر همه میفهمیم چه بلایی سرمان آمده.
فعلاً نشانههایش را شرکتها و سازمانهایی دارند میبینند که میخواهند متخصص جوان استخدام کنند.
دوستان روزنامهنگار! این روزها را هرگز از یاد نبریم؛ روزهایی را که با خبر و مصاحبه و اینفوگرافیک و موشنگرافیک و بیلبورد و زیرنویس و هزار ژانگولربازی و معلقزدن، به مردم میگفتیم بهداشت فردی را رعایت کنید اما در داروخانههای شهر نه الکل پیدا میشد، نه ماسک، نه مواد ضدعفونی.
رسانهها در ایران بهشدت مرکزگرا هستند. نمونه بارزش را میتوان در قطعشدن برق تهران دید.
دو روز برق پایتخت قطع شد و صدای روزنامهنگاران درآمد. روزنامهها و وبسایتها تیترها و گزارشهایی کار کردند که نشان از کلافگی و ناراحتی داشت. اما برق تهران که وصل شد، رسانهها هم ساکت شدند.
با شلاق میخواستند بقیه را بترسانند، ولی حالا خودشان ترسیدهاند: شجاعت کسی که از شلاق نهراسیده به دیگران سرایت کرده. او محقتر شده.
برای جبران مافات، متوسل شدهاند به سخیفترین روشهای پروپاگاندا و روزنامهنگاری خلاف اخلاق حرفهای.
نتیجه از الآن هم معلوم است: بازی را باختهاند.
چند نکته تکنیکی درباره گزارش نیویورک تایمز:
۱. رسانه از موجی که راه افتاده بوده فاصله گرفته اما موضوع را فراموش نکرده؛ حافظه بلندمدت داشته. هفتهها صبرکرده تا به شواهد کافی دست پیدا کند. به اعتبار خودش مطمئن بوده و میدانسته گزارش با پرداخت و تدارک مناسب بهقدر کافی دیده میشود.
با خاموشی دهروزه اینترنت، غول قطع اینترنت از چراغ بیرون آمده و به این سادگی هم به چراغ بازنمیگردد. اینترنت «فعلا» وصل است و این «فعلا» مثل شمشیر داموکلس بالای سر ما باقی خواهد ماند. (1 از 11)
#رشتو
هر بطری آب معدنی نیملیتری شده ۴هزار تومان. بهعبارتی، هر میلیلیتر آب ۸ تومان.
اگر هر سیسی را ۲۰ قطره در نظر بگیریم، هر قطره آبِ خوردن شده ۴ ریال وجه رایج مملکت.