داشتم به همکلاسیهام میگفتم لطفاً امتحان رو نندازید توی مارچ، اون موقع سال نوی ماست. گفتن چرا؟ گفتم اول بهارمونه. گفتن یعنی وسط مارچ اول بهارتونه؟ گفتم ماههای خودمون رو داریم. همینجوری که پشماشون بیشتر و بیشتر میریخت، یکیشون پرسید شبانهروزتون همون ۲۴ ساعته؟
رابطهام با استاد راهنمام از همهی اکسهام تاکسیکتره. بهم بیتوجهه، سرد شده، لج میکنه باهام. با کپس لاک برام مینویسه دائم. دیروز هم قرار داشتیم در حالی که فکر میکردم کنسل شده ایمیل زد لابد برات مهم نبوده.
اتاق بغلیام یه دختر کلمبیاییه، گفت دارم میرم پاریس ماه دیگه پیش دوست پسرم گفتم ا منم همون موقع پاریسم. گفت چرا؟ گفتم کنسرته. گفت کی؟ گفتم علی عظیمی. اسپاتیفایش رو باز کرد، گفت این توی لبنان خیلی معروفه؟
این در حالیه که از سه ساعت قبلش گفته بودم ایرانیام
متأسفانه هر از چند گاه یاد لحظهای میافتم که شبخیز توی برنامه نوروز زنگ زد به فرامرز آصف، گفت استرالیا چطوره؟ دلت واسه لس آنجلس تنگ نشده؟ گفت حمید جان اینجا سیفون میکشیم آب برعکس میچرخه میدونستی؟
این عنینه استاد بچههای زمینشناسی و گشت ارشاد پردیس علوم بود. یه بار منو یه ربع نگه داشت که چرا رنگیمنگی لباس پوشیدی. بهشم چیزی میگفتی تهدیدت میکرد.
من هم یک بار رفتم دیت، سوار ماشین شدم، آرکایو داشت پخش میشد، توی دلم گفتم نه آفرین. سه ثانیه بعد گفت اه این چه کسشعریه، فرزاد فرزین گذاشت پرسید قلیون کجا بکشیم؟ راضیاش کردم که سفرهخونه نریم. رفتیم قهوه بگیریم گفت پیاده نشو اونجا پسر زیاده من حساسم =))))
چون دلم برای برادرم تنگ شده و بچه که بودیم دو تا توپ داشتیم، مال من رنگی بود مال اون مشکی، اسم توپ من رو گذاشتیم رنگین کمون، اسم توپ اون شد بلمرون.
ویگن >_<
��خرین نامهی قمیشی من رو میذاره توی ماشین بابام میبره گردش. هرجای دنیا که باشم. موقع خوندنش بارها گریه کردم. نتیجه شد این. برادرم هم تأکید کرد تمپو بده، تحریر بده، کوردها رو بد زدم. ولی خب شما برادرم نباشید.
بعد از بیست سال که تونستم مادرم رو مجاب کنم برام شورت هلو کیتی نخره، اینبار ساده خریده ولی دو سایز بزرگتر. هرکاری میکنه تا اگه یهو هوس کردم جایی بکشم پایین طرف مقابل برینه به خودش.
تا چند سال پیش نمیدونستم «از دست دادن» یعنی چی، خیلی زندگی با کیفیتی داشتم. وقتی توی ماشین بابام قمیشی میگفت «قصهی من و غم تو قصهی گل و تگرگه»، نمیدونستم یعنی چی.
یه روز فهمیدم من از «از دست دادن» وحشت دارم و این آهنگ من رو یاد همه لحظههایی که کسی رو از دست دادم میاندازه.
تف به بالا تا پایینتون که هر بار که با مامان بابام حرف میزنن بهم میگن میدونیم درسهات سنگینه ولی برو سر کار، اگه نشد درس رو ول کن. فکر نمیکردیم یورو اینجوری شه. بابات خواب نداره. پیاز شده اینقدر.
آخرین نامهی قمیشی من رو میذاره توی ماشین بابام میبره گردش. هرجای دنیا که باشم. موقع خوندنش بارها گریه کردم. نتیجه شد این. برادرم هم تأکید کرد تمپو بده، تحریر بده، کوردها رو بد زدم. ولی خب شما برادرم نباشید.
اون کسرهای که بابام به دوست پسر و دوست دختر میده در واقع همون پاک کردن صورت مسئله هستش که سبب طیب خاطرش میشه
دوست پسر میکنه، ولی دوستِ پسر فقط زنگ میزنه صدات رو بشنوه
وقتی ایران بودم احساس کردم این بار آخره که مامانبزرگم رو میبینم، رفتم توی خونهاش این ساعت رو یادگاری ازش برداشتم و آوردم. امروز رفت. هیچکس به اندازهی من باهاش زندگی نکرده بود که بدونه امروز چه روز بدیه برای من.
مامان بزرگم وسواس داشت، وسواس جدی. از خونه بیرون نمیرفت و بعضاً ازم میپرسید میدون کاج چه شکلی شده؟ دانشگاه تهران همون شکلیه؟ چهار سال باهاش زندگی کردم. فقط من و اون. یک بار نبوسیدمش. درست بغلش نکردم فشارش بدم، چون میدونستم بعدش میخواد خودش رو اون قدر بسابه تا دستش خون بیاد.
به همکار ونزوئلاییام گفتم احساست چیه؟ اشک توی چشماش جمع شد گفت خستهام از این که سه سال یه بار یه امیدی میاد و فقط تهش چند نفر میمیرن، چند نفر زندانی، بقیه مهاجرت میکنن. اعتصاب میشه، برق و گاز رو قطع میکنن. احساس کردم داره راجع به ایران حرف میزنه. یا من از ونزوئلا اومدم.
روز دوم پریودم بود و از کمردرد نه میتونستم بشینم نه بایستم، توی پرواز مونیخ به دوسلدورف به آقای جلوییام گفتم میشه کمکم کنید کریآنم رو بذارم بالا؟ با پوزخند گفت جوونی که خودت! ورزش کن!
و داشتم فکر میکردم اگر ایران بودم، دو نفر دیگه هم زیرش رو میگرفتن.
باز هم یادم اومد که یک بار داشتم رژ میزدم بهم گفت پسرا میان دفتر من میگن استاد دخترا آرایش میکنن که ما نگاهشون کنیم. ولی از من بشنو این کارا واسه جلب توجه جواب نمیده. گفتم اگه نگاهمون نمیکنن پس آرایشمون رو از کجا دیدن؟ لال شد و باز همین لبخند کیری رو تحویلم داد