belki de hayatın anlamı, anlam aramaktan çok, anlam yaratmaktadır. belki de bizim hayatımızdaki hiçbir şey tesadüf değildir ve her şey birbirine bağlıdır.
«çok açıkça, çok çaresizce sevilmeyi, sevebilmeyi istiyorum. hâlâ çok safım; neyi sevip neyi sevmediğimi çok az biliyorum ama lütfen bana kim olduğumu sorma. tutkulu, bölük pörçük bir kız, belki?»
hiç kimse aynı kişiyle ikinci kez karşılaşamaz çünkü hiçbir şey eskisi gibi değildir, her şey çoktan değişmiştir ve tekrar bulmayı umduğun yerde aradığını bulamazsın. değişiriz, uzun zaman önce olduğun kişiye artık yabancısındır.
karşıdakini anlamaya çalışmak muazzam bir dayanışma gibi geliyor bana. o yüzden çok şey istiyorum, öğrenmek, empati kurmak. her detayı daha çok anlamaya çalışıyorum çünkü bu benim sevme biçimim.
«evet, körkütük aşıktım sana; hâlâ da öyleyim. daha önce hiç kimse içimde böylesine şiddetli bir fiziksel coşku yaratmamıştı. seni yüreğimden kopartıp attım çünkü gelip geçici bir gönül eğlencesi olmaya katlanamazdım.»
hep aynı şeyleri arzuluyorum. mutlu eden basit şeylere ilgi duymak, sevdiklerimin kahkahaları, beklenmedik sarılmalar, zamanı değerlendirmek ve bir süre yalnız kalıp yalnızlığımı sevmek gibi. varoluşum bunlar üzerine kurulu.
fransızcada “souffrance” kelimesi hem acı çekmek hem de beklemek anlamına geliyor,
beklemenin verdiği inanılmaz üzüntüyü en iyi tanımlayan şeylerden biri.
iki insanın karşılaştıkları ilk andan itibaren, evren zaten bunu biliyormuş gibi bir araya gelmesi beni büyülüyor. sanki yaratılışlarının sebebi varmış ve birbirlerini bulmuşlar gibi.
beni sevdiğini söylüyordun, ama sen beni hiç tanımıyorsun. hiçbir şey bilmiyorsun benim hakkımda. ben senin için sadece bir hayalim, senin için bir başka kişinin hayalindeki bir karakterim.