neredeyse iki sene önce başladı manifold maceram. hafızamı yoklayarak, güzel anlarıma sahip çıkarak şehirler üzerinden hikayeler yazmaya niyetlendim. 20 şehir, 22 hikaye ve neredeyse 4 sene sürecek bu maceranın ortalarındayım. ne mutlu bana. şehirler aşağıda sıralı.
bugün uzun yıllardır hayalini kurduğum bir şey oldu. metrobüste birbirlerini öpen ve oynaşan bi çifte edepli olmalarını, ahlaksız olduklarını söyleyen bi kazkafalıya “size ne beyefendi” diyerek çıkıştım. adam tam karşımda tekli koltukta oturuyordu, ben ayaktaydım.
yemin ediyorum adam indikten sonra metrobüste herkes birbirine gülümsedi. gençler bana teşekkür etti. metrobüsün içi gökkuşağıyla doldu ve unicornlar gördük. ☺️
adamın bi güzel ağzına sıçtı. inanamazsınız. 20lerinde bi oğlan. kimseye ne yapması gerektiğini söyleyemezsin, hadi işine bak dedi. adam hala beni gösterip “bununla benim işim.” diyor hajah. polis de bunu deyince altunizade’de metrobüsten indi.
ben bunu deyince gözlerinden ateş saçarak “sana ne oluyo lan!” dedi. “kimseye ne yapıp yapmaması gerektiğini söyleyemezsiniz, karışmayın gençlere.” dedim. ve zaten teyzelik puanımı karışmayın gençlere diyerek arşa çıkarttım.
dedim. sonra çoğunluğu kadın ve genç bissürü insan beni koruyup adama laf etmeye başladı. adam iyice hırstan köpürüp beni işaret ederek “bu ne karışıyor, aşağı inicez.” dedi. ben inmeyeceğimi söyledim sakin sakin ve sonra polis geldi anacım. metrobüste polis varmış. dıkfkssk
adam ayağa kalkıp eliyle göğsümü itip, bi sonraki durakta ineceğimizi ve kozlarımızı paylaşacağımızı söyledi hahah. “bi daha bana dokunma ve çok istiyorsan sen in.” dedim. edep dedi ahlak dedi onu dedi bunu dedi. çok sakin bi şekilde gözlerinin içine bakıp “beyefendi. si ze ne!”
dondurma yemeyi hep unutuyorum. ne zaman dondurma yiyen birini görsem aa dondurma diye bi şey var, neden yemiyorum ki dondurma ne güzeldir diyorum. sonra ama unutuyorum. sonra yine dondurma yiyen biri görümce bak diyorum yemedin o dondurmayı. ama sonra yine yemiyorum.
mabel matiz'in instagram hikayesinde görüp videoya ulaştım. rumuz goncagül'ün biricik şarkısını 89 senesinde sezen aksu ve harun kolçak canlı söylüyor. inanılmaz bir kayıt. via
@YouTube
en son 14 sene önce gördüğüm, 10 senedir de yazışmadığım fransız arkadaşıma geçen hafta mail atmıştım, nasılsın, nerdesin, ne haldesin diye. bugün cevap yazmış. üç ayrı senaryo yazmış ve bil bakalım hangi hayatı yaşıyorum diye sormuş. hayatımda aldığım en tatlı mail olabilir.
dün yılbaşı sofrasında annemlerdeki ördek şeklindeki karaf artık benim namusum. ben bunu alır hollanda’ya götürürüm. yaşlandıkça böyle şeylere bayılmaya başladım. bir ördeğin gagasından şarap içer miyiz tatlı çocuk?
bugün bir mart ikibinyirmiiki. suadiye istasyonundan bindiğim bi trenle “yeni” işime gidiyorum. inanılmaz gerçekten. şarkılardan fal tutup önümüze bakalım ozan bey. hadi kolay gelsin.
bilmem fark ettiniz mi ama (bana da dün ahretliğim söyledi) beylerbeyi’ndeki stadyumda ‘adam gibi adam reco tayyo erd**an’ yazardı kocaman. birinci köprüyü kullanıyorsanız asya’dan avrupa’ya geçerken görürdünüz. sinem başkan onu kaldırmış! sabah görünce yüzümde güller açtı.
melikşor çok tatlı, trt 2 gökküşağını sansürlemiş diye ağlayarak tüit atıyor; bir kankası trt'de dizide yardırıyor, kamu spotu oluyor, diğer kankası acun'un tırrık eksen'inde o kısık sesiyle tolk şov yapıyor. herkes yolunu buluyor, melikşor gökkuşağına üzülüyor.
tam beş sene önce bugün atina'ya gittim. 3-5 aya hollanda'ya dönerim diyordum. vardım, nefes aldım, gezdim, gördüm, aşık oldum; sevgilim, yeni bi evim, yemyeşil bi terasım, yeni bi işim, yeni denizlerim, yeni gökyüzüm, yeni şarkılarım oldu.
6 sene önce bugün bir dutchie olmuştum. belediyede yemin törenine gittim, fiti fiti heyecanlar falan. bi tek çorabımı turuncu giymişim neyse, hevesli gibi donuma kadar turuncu gitmemişim. yerdeki sigara izmariti -o zaman bile- benim değil. nice hollandalılıklar io van zaim 🇳🇱
ellerimle büyüttüğüm, solar iken büyüttüğüm, ilmek ilmek işlediğim dev listem 1100 layka ulaşmış çocuklar. inşalla bol bol ouzo / rakı içilen anlarda arkada çalmıştır.
balkona flamalarımızı astım! yarın itibariyle buralar hep
#PrideMonth2021
astığım 3 dakika içinde en az 10 kişi el salladı. burdayız şekerim, renk rengiz. yarına daha dev bayrak asıcaz.
atina’ya gelir gelmez kendimi plaja attım. sol tarafımda fosforlu sarı slipli bir yorgos dayı, yağlanıyor da yağlanıyor. bi denize dalıyor çıkıyor hop yine yağlanıyor. platin sarısı saçlı koca küpeli kadın kankaları var, onlara laf atarken de yağlanıyor. yorgos dayım.
bugün yaz dönümü. günün anlamını düşünürsem olabilecek en güzel şehirlerden birinde, helsinki’deyim. küçücük bi adadan şehre dönüyorum. saat 22:46
vapura dönmeden önce şu fotoğrafı çektim, dilek diledim. istediğimiz mevsimler ve şehirler umarım bizim olur. 💫
emin ali paşa caddesi’nden eve yürürken ters ışıkta balkonda hafif eğik bi halde sigara içen bi kadını irice bi köpek zannedip “TİPSİZ AŞKO CÖKCÖKCÖK” diyerek, kadına el salladım ya. kadın sadece bana uzun uzun baktı.
işten erken çıktım, deli doktoruma gidiyorum. gün ortası, hava pırıl pırıl, vapur genç, cıvır, tatlı adamlarla dolu. karşıma tesbih çeken, kasketli, heybetli bi emmi oturdu. nasiB baby gerçekten. o bıyıklı ben bıyıklı vapurun emmileri gibi oturuyoruz.
kahvaltı mekanı önünde park ettiği arabanın bagajından çıkardığı çocuk arabasını sinirle açmaya çalışan ama -tabii ki başaramayan- gri aşortmanlı, skechers ayakkabılı 30’larında baba ve onun beceriksizliğine dayanamayıp tek hamlede arabayı açan saçı toplu, gözleri yorgun anne.
bugün pandemi öncesinde de neredeyse sürekli evden çalışan bi arkadaşım işyerine gitmek zorunda kalmış. ve yolda kaybolmuş. hahahah. işyerinin nerede olduğunu unutup kaybolmak mükemmel bi hafıza yitimi.
duygu hanım’dan ertesi sabah upuzun bir cevap gelmişti. bu kadar genç yaşta bi okura sahip olduğu için çok mutlu olduğunu belirten, inanılmaz kibar, öyle tatlı bir cevap. sinirin, üste gereksiz çıkmaya çalışmanın yersizliğine en güzel cevaptı. sevgiyle, saygıyla anıyorum.
iyi ki bu fotoğrafı çekmişim havaalanında; giderkenki heyecanımı, bazı şeyleri değiştirebileceğimi, çok sevildiğimi, sapsarı günleri hatırlattı bana. kürkçü dükkanı hollanda'da, biraz önce bulutlu gökyüzüne bakıp gülümsedim bu yüzden. zaman gürül gürül akıyor.
bi şehrin başka bi şehirden, bi şarkının diğer bi şarkıdan, bi filmin öteki filmden güzel ya da daha iyi olduğunu -ısrarla- iddia eden insanlardan çok sıkıldım. çok güzel şehirlerinizde yaşayıp, çok sevdiğiniz şarkıları dinleyin, çok şahane filmleri izleyin. kıyas ne allasen?
dün akşam arkadaşımızın evinde önce boyayı kime yaptırdıklarını, ne kadar tuttuğunu konuştuk. sonra bağırsak hastalıkları ve taşikardi konuşuldu. en son bıraktığımda zeytinyağlı kerevizi tabaklarımıza alırken ne lezzetli olduğunu konuşuyorduk. ARKADAŞLAR BU YAŞLILIK.
bugün ya da bu haftasonu yüzlercemiz tabii ki duvara karşı izleyip birolcuğumuza hüzünlü gözlerle bakacağız. güle güle birol reyiz, gönüllerimizi çaldın, erkenden gittin.
ıldır’da üç tane aslan gibi bacımın işlettiği bi balıkçıdayım. açmışlar ilhan irem şarkılarını son ses; bi yudum rakıdan alıyor, laps laps balıkları kızartıyorlar. “roka da atayım yanına?” dedi. sen taş at razıyım bacım.
meri teyzeciğim ve vartan amcacığımda rakımı içtim, mezelerimi yedim. bindim vapura “other lives” konserine gidiyorum salon’da. bu an çok tatlı bi an ozancım. unutma.
kasım'da belki antakya'ya giderim diye internette dolanıyorum. google haritalarda sokaklarda gezeyim dedim, bi deli abi çıktı karşıma. adam bildiğin araba nereye giderse poz vermiş.
çok tatlı biriyle evlendi, iki tane de aşırı güzel yavrusu var artık. tüm fotoğraflarında hala inanılmaz tatlı, inanılmaz sevgi dolu, inanılmaz yakışıklı. eğleniyor, kuduruyor, bebesine bakıyor, manitasını öpüyor. valla seviyoruz böyle insanları yaa. 17 taneler çünkü.
haber yunanca ama işin özeti şu; fransız bi doktor, arada patates kızartması yiyin, şarap için, sex yapın. uzun yaşayın demiş. oh be! isteyip de yapamadığınız ve direndiğiniz şeyler sizi çok daha üzer, yaşlandırır, hasta eder gülüm demiş. LÖ BIĞAVO DOKTOĞ!
atina’da uzun zamandır yemeklerini denemek istediğim bi mekan vardı. şu an hala ordayım ve ayı gibi yedim. iki kadın “siz yemek eleştirmesiniz galiba, favoriniz neydi?” diye masama geldi. Sadece obur ve
şişko olduğumu açıkladım. nasıl delirerek yediysem artık.
italya 2021 eurovision'a ateş etmeye gelmiş çocuklar. mü kem mel. şimdilik favorilerim kıbrıs, romanya ve litvanya idi ama italya hayran bıraktı. 🔥
Måneskin - Zitti E Buoni - Italy 🇮🇹 - Official Music Video - Eurovision ... via
@YouTube
98 senesi, mayıs ayı, tel aviv. gözlüğünü kırarım ozan, o omuzlarına aldığın merserizeyi yakarım ozan, o hardal rengi pantolonu sen yürürken paçandan çekerim ozan. her şeyi geçtim neden bir bakkal önünde poz verdin ozan?
hava bugün ve yarın “cehennem for dummies” kıvamında. o yüzden bu ablanız n’aptı? soğuk yoğurt çorbası. artık laktoz overdose için yapacağımız bi şey yok, bunun veganı da olamıyor.
çeşitli yaz kasabalarına/şehirlerine çok değil 10 sene önce bi şekilde ev alıp yerleşmiş insanların bayram ve tatil dönemlerinde yaptığı ukalalıktan ve kibirden nefret ediyorum. bilmemneye gelmeyin, şuna buna gelmeyin. siktirin gidin; insanların nereye gideceğini de siz söyleyin
dün gözümü açtığımda kasım 2022 idi. bugün mayıs 2023. üzüle üzüle ölmek istemiyorum. biri beni stelios kadar sevmezse de sevmez. öyle bi ağacın dalında bi çiçek görüp sevinebiliriz. bi köpeğim olur, her şey yoluna girer. çok sıkıldım. üzülmekten çok sıkıldım.
sezen aksu'nun tip'in seçim şarkısını seslendirmesi sonrası çıkacak mıymıyı ve zırzırı dört gözle bekliyorum. bin altı yüz senedir yetmez ama evetçi olduğu için mükemmel türkiyemizin batmasına ve yozlaşmasına sebep TEK insan olduğunu iddia eden tüm insanlar. hadi yine sıra sizde.
kısacası: arkadaşlar ben kosta rika'ya taşınıyorum. beni kim severse oraya taşınma paternimi anlamışsınızdır zaten, böyle de omurgasız biriyim. o zaman san jose'den görüşmek üzere diyor sevgilerimi yolluyorum.
yaklaşık 10 gündür -online- ibranice çalışıyorum. allan cezası gibi bi dil. çalıştığım esnada hatırlıyorum bi şeyler falan ama şimdi zbank diye sorsanız tek hatırlayacağım şey: aba ba.
o da 'daddy is coming' demek. bunu da neden hatırladığımı anlatmama gerek yok sanırım.
sabahları çekilmez olduklarını söyleyenler, kahve içmeden uyanamıyorum diyenler, ben dururum dururum çok sabırlıyımdır ama bir yerden sonra çok fena patlarım ve her şeyi silerimciler. yeni bi rakibiniz var bebeklerim: ben aslında insan sevmiyorum diyenler.
bu yazıyı dün gece burada ve facebook sayfamda paylaştım. sonra bi telaşla sildim. özellikle fb biraz akraba klanını, gereksiz tanıdıkları barındırdığı için. teyzemin okumasının da yersiz olduğunu düşündüm. burada daha güvenle durabilir.
akşam boyunca hissettiklerimin, hayatımın, kendimi sorgulayışımın yerini o andan sonra sadece götüne klarnet sokulan beyefendi aldı. şu an biramı içiyorum ve götüne klarnet sokulan beyefendiyi düşünüyorum. çünkü bu dünya öyle bi dünya gençler.
bak allan adını verdim. sevgili instagram yemekçileri, sevgili online şefler. bir karnabahar ve / veya humus tarifine daha ihtiyacımız yok. yeminle yok. karnabaharı da daha önce böyle yedik, humusu da daha önce böyle yaptık. yeter artık yapmayın. yalvarıyorum.
teriyaki, hoisin, ponzu, sweet chilly, susam yağı, oyster sauce, worcestershire… bunları maaşımı bitirme pahasına aldım evime koydum. kimse benim için “aman bunun evinde de sadece burcu ketçap varmış.” diyemez.
çok sevdiğimiz ve çok yakınımızda oturan arkadaşlarımız yavru bi labrador sahibi oldu. dört haftaya buralar hep dünya tatlısı bir kocabaş ile dolacak. labrador dayısı da oldum inanılmaz mutluyum.
yerinden kaldırınca pismillah yerine koyunca elhamdilülü diyen bi kahve mug’ını yarın hollanda’ya sırt çantamda götürüyorum. amsterdam havalimanı’nda yanlışlıkla ses çıkarmaz inşalla da kalaşnikofla vurulmam.
bu kısacık muhabbet ve söylediği şey bir böyle silkelenip kendime gelmeme yardımcı olan şeylerden biri oldu. bir an böyle tatlı bir tokat yedim. kendi karanlığıma dönmesi benim için çok kolay, zaten aşırı seviyorum orayı ama hep de orada bulunmak istemiyorum artık.
koşan insanların birbirini selamlama geleneği varmış gençler. başta tesadüf zannetmiştim ama haftada 2 gün koşuyorum ve her seferinde birileri ya eliyle selamlıyor ya göz kırpıyor ya da gülümsüyor. otobanda birbirini darido darido kornasıyla selamlayan tır/otobüs şoförleri gibi.
yaklaşık 19bin yıl önce kullandığım deviantart hesabıma bakmak aklıma geldi bugün. çıkan fotoğraflardan biri bu. bostancı'da odamda kendi kendime fotoğraf çekmeler falan. dude? what were u thinkin gerçekten de.
10 sene önce bugün rio’dan fotoğraf paylaşmışım. birazdan duşa girip sonra ofise mecidiyeköy’e gidicim. insan gerçekten ne oldum değil, ne olicim demeliymiş. herkese şahane bi hafta diliyorum. vay arkadaş rio’dan gülbağ’a demek ha… vay ozancım.
dün pelin esmer’in filmi işe yarar bir şey’i izledim. uzun zamandır bu kadar sevdiğim bir türk filmi hatırlamıyorum ama asıl başak köklükaya’dan nası bi gözümü alamadım. ama nası alamadım o gözümü. allah mısın sen nesin sen ne biçim insansın başak hanım.
mubi'ye bu muhteşem, bu akılalmaz 'portrait of a lady on fire' gelmiş. hollanda'ya dönmeden önce istanbul'da kendi kendime sinemada büyülenerek izlemiştim. artık delire delire tekrar izlerim. 30 gün içinde 30 kere izlemeliyim bence. aşırı mantıklı.
kulağa çok aptalca ya da -derdini sikeyim keloğlan- gelecek biliyorum ama bi şey demem lazım. ayrıldıktan sonra, stelios'ın doğum gününde, her sene paylaştığım (çok güzel bi akşam geçirdiğimiz bir girit koyuydu) fotoğrafı sildim. bu benim için şahane bir adım.
mirkelam mükemmel bi şarkıcı değil mi ya? neden yeterince mirkelam övmüyoruz. mirkelam benim için dondurma gibi, yemeyi unutuyor ama yiyince ne şahane olduğunu hatırlıyorum. mirkelam da öyle bi şey. canım mirkelam.
şehrimize 18 km uzaklıktaki köy lieshout’a geldim bisikletle. meydanda bisikletle aval aval gezerken ED (eindhoven’ın gazetesi) muhabiri röportaj yaptı benimle. ablanız meşhur çocuklar.
bugün çok tatlı bi gündü. öncelikle hava serin ve yağmurluydu ve bu şahane. sonra cem’den yatak odamın aynasını takmasını rica etmiştim, sevdiceği meldacım ve bebeleri ile geldiler. bi kahve içeriz dedik sonra cin tonik yuvarladık. tatlı muhabbet.
uzun zamandır görmek istediğim bi şehirdi yerevan. sonunda geçtiğimiz ocak ayında gittim. ben ikinci yazıya başlarken şehrin ilk yazısını yeniden paylaşmak isterim.
tüm bu tatil yapamacağını ağlaya ağlaya yazan, kafamızı siken çoğu insan şu an tatil yapıyor. instagram'da gün batımı, rakı sofrası paylaşıp, 'ay yeni normalimiz de buymuş' diyor. maskeyle bi yere gittiği için kendini kahraman ilan ediyor. maskeli aşk, sen bir çiçeksin.