Kibrit kutusuna doldurduğum çekirgeleri torpille patlatmamın tek nedeni daha iyi sıçrayıp atmosferi aşmalarını istememdi. Fitili ateşleyip havaya atınca başından aşağı çekirge yanıklarının süzüle süzüle düşmesi...kalbimi zorlayan bi olaydı.
Babam bi keresinde "insan nasibini her zaman bir adım geriden takip etmeli. Duracak olursa nasibi ondan uzaklaşır gider. önüne geçecek olursa haram yer." demişti
Ahmet Doğan ve Abdurrahim Karakoç. Maraş'ın vatansever iki evladı. Yazılarında memleket sevgisini nakış nakış işleyen iki kalem erbabı. Yaşasalar yıkılan Maraş'a herkesten önce ağıt yazarlardı. Ahmet Abi bu fotoğrafın hikayesini anlatmıştı. Cennette tekrar buluşurlar inşallah
İlk fotoğraftaki adam benim şehzade camii yoldaşım Halit. Bir gece vakti fairuz dinlerken güvenlikten azar işitmişliğimiz bile var. Ben ona sigara verirdim o bana nerden bulduğunu bilmediğim elmalar verirdi. Evsizdi cami ile de işi yok esasında. Gece şadırvanın damından yatar...