Lütfen bizimle dalga geçmeyi bırakın artık. Burası benim evimdi ve bir hafta enkazın başında sabahladıktan sonra 4 tane ceset torbası verildi bana,sonra da ailemin cenazesi...Bu cümleleri kurmak çok zor ama yaşananları romantize etmek yerine gerçekleri görmek zorundasınız.
6 ay olmuş...Çalmayan telefonlar,iletilmeyen mesajlar,aileme ulaşamadıkça nefes alamayışım,evimin fotoğrafını gördüğüm an,Hatay'a gitmek için saatlerce çabalamam ve enkaz başında geçen 1 hafta...Hepsi dün gibi...Ve 3 gün sonra ailemsiz kutlayacağım ilk doğum günüm...
Sosyal medyada normale dönelim diye çırpınıyor herkes. Hadi dönebiliyorsanız dönün. Depremle ilgili 2-3 paylaşım yapınca normalinizden çıkmış mı oldunuz ? Ben annemi babamı ve ablalarımı, bütün ailemi kaybettim. Evimi kaybettim. Normal diye bir şey yok artık
Ablamı enkazdan çıkarırken zar zor ambulans buldum ben. Annem ve babam için ceset torbası bulamadım, bir sağlık çalışanı tıp öğrencisi olduğumu öğrenince bulmama yardım etti. Bizim yanımızda kimse yoktu...Bu görüntüler çok ağırıma gidiyor.
Bu görüntüyü görünce gözümde canlanan an ''Annem beni dershaneden almış,eve gidiyoruz. Trafik sıkışınca beraber daha çok müzik dinleyeceğiz diye seviniyorum,annem gülüyor bu halime...Babamı arıyoruz,işten çıktın mı akşam ne yiyelim diye soruyoruz.'' Ve evet çok mutluymuşuz...
Herkes zamanla alışacaksın diyor ama ben yokluğunuza alışmaktan çok korkuyorum...Ses tonunuzu unutmaktan korkuyorum,sizinle ilgili ayrıntıları unutmaktan korkuyorum ; anılarımızı,beraber güldüğümüz şeyleri unutmaktan çok korkuyorum...Çok özlüyorum
Kahkahalarla saatlerce oturduğumuz mutfağım,gökyüzünü izleyip hayaller kurduğum balkonum,hep beraber oturduğumuz salonum,her köşesini tek tek düzenlediğim odam,fotoğraf albümleri,hatıra kutum,gitarım...Hepsi ailemi de alıp gitti
Bütün gün enkazın etrafında koşturup ailemden bir ses aradığım,akşam olunca enkazın altındakiler üşüyor mu diye düşünüp kafayı yediğim 7 gün...Belki çoğu kişi bu fotoğrafa bakıp geçecek ama ailemin cenazesini beklerken bu kaldırımda ne kadar üşüdüğümü sadece ben biliyorum++
Bu enkaz, kolonları kesildiği iddia edilen Farklı Yaşam Rende Sitesi...Balonların bağlandığı enkazdan bütün ailemin cenazesini çıkardım. Bu balonlar onları geri getiriyor mu ?
Kimi özleyeceğini,kimi düşüneceğini bilememek...Çok garip bir duygu.Cenazede biri bana ''Seslen ona burda olduğunu bilsin'' dedi. ''Hangisine'' dedim.Hangisinin yanına gideyim,hangisiyle konuşayım ? Annemi düşünsem babamı,babamı düşünsem ablalarımı özlüyorum.Çok ağır bu yük çok.
Tatilimi 2 gün daha uzatmayı düşünüyordum. Babam,pazar günü bırakalım seni daha iyi olur,dedi. Beni güvenli yere bırakıp,tek tek veda edip ölüme gittiniz babam...
Fotoğraftaki kahverengi yastıklar evimizin mutfağındaki koltuğun yastıkları...Bu fotoğrafı çektiğimde ailem hala enkazın altındaydı. Günlerdir evimden hiçbir eşya bulamıyordum ve sonucu tahmin etmeme rağmen aileme yaklaştığımı hissetmiştim. Bu yaşananların üzerinden 9 ay geçmiş..
1 ay...Kabus gibi gecenin üzerinden 1 ay gaçmiş ama bana dün gibi geliyor.Depremle uyanıp sağanak yağmurun altında bekleyişimiz,herkesin ailesine ulaşma çabası...Aileme ulaşamayınca teyzemi aramam ve bana ''Aslı biz enkaz altındayız''deyişi...Yardım için diğer teyzemi aradığımda+
Ben 6 şubattan beri her güne ağlayarak başlıyorum. Hatay'da ailemin ÖLÜME TERK EDİLİŞİNİ,GELMEYEN yardımları,kaldırımda sabahladığım günleri UNUTAMIYORUM. Benim gibi ailesini kaybeden yüzlerce insan için bu ülkede bir şeyleri değiştirmek zorundayız. 🫶🫶🫶🫶
Sadece benim çekirdek ailemi sayarsak bu ülkede bir öğretmen,bir doktor ve kızlarını bu günlere getirmek için hayatı boyunca çalışmış anne baba kaybettik. Ve bunun BİNLERCESİ var...Ben bu yaşananlardan sonra hiç nefes alamadım. O yüzden unutulmasın olur mu, lütfen hiç unutulmasın
Hakkımı helal etmiyorum. Bizim hayatımızı enkaz altında bıraktınız. Ailemin ölümüne göz yumdunuz,yardım çığlıklarımızı duymadınız,yardım beklediğimiz günlerde bizi görmezden geldiniz. Şimdi sokaklarda kazanmanızı kutluyorsunuz. Biz hayatımızı kaybederken siz ne kazandınız ?
Birkaç gün önce,pelinimi enkazdan çıkaran polis ekibi gelmişti yanımıza. Pelinim enkazdayken onunla neler konuştuklarını anlattılar. Ablamı son kez canlı gördüysem onlar sayesinde. Yeterince teşekkür edemediğimi hissediyorum.İyi ki varsınız çok teşekkür ederim her şeye rağmen...
Bugün Pelin ablamın doğum günü.Hatay'a gidip sürpriz yapacaktım onlara.Mumları üfleyip dilek tutacaktık beraber.Olmadı...Gidişlerini çok daha derinden hissettim bugün.Çok özledim.
Saat 4.17'de bütün Hatay ile beraber ''Sesimi duyan var mı ?'' diye bağırdım. Ailemin mezarına gidip saatlerce ağladım. Evimin olduğu boş araziye bakıp yaşadıklarımı tekrar tekrar hatırladım. Bunlardan sonra bir insanın yaşamaya hevesi kalır mı ?
Ailemden ayrılalı 4 ay olmuş. Annem,babam,ablalarım olmadan 4 ay...Ben 6 şubattan beri nasıl yaşadığımı bilmiyorum ama onlar için devam etmek zorundayım,bunu biliyorum. Her zaman yanımdalar,hissediyorum.
Hatay'da sık sık deprem olurdu. Biz korktuğumuzda babam ''Korkmayın bizim binamız sağlam'' derdi. 6 şubatta güvendiği binanın altında ailesiyle beraber can verdi. Benim ailem ve bu depremde kaybettiğimiz binlerce kişi...Hiçbiri bunu hak etmedi.
Enkazın altında 30 saat boyunca çaresizce bekleyen ve sonra hayatını kaybeden Pelin ablam,deprem anında ablamın yanına gitmeye çalışırken kolonun altında can veren babam,cansız bedenleri yan yana bulunan annem ve Selin ablam,enkaz başında 7 gün çaresiz bekleyişim...
Bir hafta boyunca kaldırımlarda sabahladık enkazdan bir haber alabilmek için.Gözümü kapatınca siren sesleri duyuyorum,kepçeler enkaza vuruyor ben aniden uyanıyorum.Kepçe görünce,ambulans görünce nefes alamıyorum.
''Bunu yaşasam şöyle yapardım'' gibi cümleler kurmak çok kolay. Sizin gibi kötü kalpli olup saldıran, yargılayan cümleler asla kurmayacağım. Umarım yaşadığım acının nasıl bir şey olduğunu ve nasıl atlatılacağını hiçbir zaman öğrenmek zorunda kalmazsınız.
Ne olursa olsun depremde yaşanılanların unutulmasına izin vermemiş,ailesinden öğrendiği gibi asla pes etmeyerek tıp fakültesini bitirip hayallerine ulaşmış ve ailesi için yaşayan biri olarak hatırlanacağım.Bilginize
Acının sosyal medyada yaşanmasını doğru bulmuyorum. Huzur içinde uyusunlar başınız sağolsun yaşadığın acıyı kimse anlayamaz bu bir kenara 5-10 yıl sonra acıya alıştığında krizi fırsata çevirmiş olarak hatırlanacaksın
''her yer yıkıldı çok kötü'' deyip ağlaması hala kulağımda..Aileme ulaşamadığım her an umudumun azalışı,evimi gördüğümde yaşadığım şok,7 gün boyunca enkazda ailemi arayışım,geç gelen yardımlar,başlamayan çalışmalar,enkazdan çıkarılan cenazeler...++
Sınav sonuçları açıklandığında her zaman ilk önce ailemi arardım. Sonucum kötüyse moralimi düzeltmek için ellerinden geleni yaparlardı,iyiyse hep beraber kutlardık. Bugün 4. sınıfa geçtiğimi öğrendim ama söyleyecek kimseyi bulamadım...
Evimde, ailem yanımdayken üflediğim son doğum günü pastam. O gün bana yaptıkları sürprizi, mutluluğumu dün gibi hatırlıyorum. Bugün doğum günüm ama artık hiçbir şeyin anlamı yok.
6 şubat yaklaştıkça kalbimin sıkışması,nefes alamamak,yaşadıklarımın gözümün önünden geçmesi,kayıplarımı kurtaramadığım için yaşadığım vicdan azabı,onları en güzel şekilde anmak için ne yapabilirim diye günlerce düşünmek...
Bugün eve gelince içimden ''Annemi arayayım da günümü anlatayım'' dedim. Bir an için olanları unutup onu arayabileceğimi düşünmenin verdiği huzur bile çok güzeldi. Hatırlayana kadar...
Geçen sene yeni yılı Adana'da arkadaşlarımla kutlamak istemiştim. Annem ''Kızım seneye ne olacağı belli olmaz,gel beraber kutlayalım,her zamanki gibi'' dedi.Dayanamadım sürpriz yapıp gittim. İyi ki gitmişim,gerçekten ne olacağı belli olmuyormuş anne.
Hatay'a uzun bir süre daha HER KONUDA DÜZENLİ yardım yapmak zorundasınız. Depremin üzerinden günler geçti ama etkisi bitmiyor.Memleketini BIRAKAMAYAN, çadırda hayatına devam eden insanların yemek,su,kıyafet yardımına hala ihtiyacı var ve en önemlisi
#HATAYDA
İÇMESUYUYOK
Sizin hatanız olmadığı için mi altında iş yeri olan bloklar saniyeler içinde yıkılırken diğer iki blok ayakta kaldı ? Hatanız olmadığı için mi benim ailem ve 101 kişi daha hayatını kaybetti ? ''Hatamız yok deprem yıktı'' ne demek ya cümleyi tekrar tekrar okuyorum kafayı yiyeceğim
''Evimin enkazının olduğu boş araziye gidip ailem için çiçek bırakabilir misiniz ?'' demiştim. Çiçek bırakıp bana fotoğrafını atanlar oldu,çok teşekkür ederim. İyi ki varsınız.
Eskiden ne zaman üzülsem ''ailem yanımda,onlara sarılınca geçer'' diye düşünürdüm. Artık o da yok. Ben içerde ailem için ağlarken dışarıda kornalar,kutlamalar...Nefesim daralıyor,yüreğim dayanmıyor.
Dün gece rüyamda annemi gördüm. Ona kocaman sarıldım,ağladım.''Seni çok özledim''dedim. O da beni çok özlemiş gözlerinden anladım. Keşke babama ve ablalarıma da sarılabilsem. Rüyamda olsa bile iyi geliyor🥺
Ben neden annemi,babamı,kardeşlerimi tek gecede kaybettim ? Neden cenazelerine ulaşmak için 7 gün bekledim ? Neden ailemi enkazdan çıkarın diye yardım çığlıkları atarken kimse beni duymadı ? Bunların sorumlusu kim ? Bence sorumun cevabı gayet net.
Bu ülkede 3-4 ay önce BİNLERCE insan öldü. Şimdi sokaklarda bu ölümlere sebep olanların seçimi kazanması kutlanıyor. Hiç mi saygınız yok ? Ben bunu kabul edemiyorum.
Arkada hala kaldırılmayan enkazlar var,birkaç ay önce şehrin yarısı ÖLDÜ.Ben memleketimin sokaklarından her geçtiğimde ağlıyorum siz utanmadan kutlama mı yapıyorsunuz ? Yazıklar olsun. Keşke biraz utanmanız olsa.
Ailem Haluk Levent'i çok severdi.Hatay'daki her konserine hep beraber giderdik.6 Şubat'tan beri hiç Haluk Levent şarkısı dinleyemedim.Yapamadım.2 Aralık'ta Adana'daki konserine gideceğim ve kendisiyle tanışmayı çok istiyorum.Tanışmamız için onu etiketler misiniz ?
@haluklevent
Bazen sadece çok özlersin ama elinden hiçbir şey gelmez ya...Annemin kokusu burnumda kaç gündür,babamın elimi tutuşunu hissediyorum,ablalarımın kahkahaları kulağımda...Canım çok yanıyor.Çok özledim.Bir kalp bu kadar özlemi nasıl kaldırabilir,bilmiyorum.
Sinirliyim. Kolonları kesenlere, ailemi ölüme terk edenlere, yanımızda olmayanlara, unutmadık diye şov yapanlara, yanındayım deyip bugün 'nasılsın' bile demeyenlere, depremi siyasete çevirenlere... Öfkeliyim ve bu hiç geçmeyecek.
6 aydır en sık duyduğum cümle ''Bu kadar işe aynı anda yetişirken yorulmuyor musun?'' Çok yoruluyorum. Yorgunluktan ağlıyorum.Ama ben çok çalışıp çok yorulup asla pes etmemeyi en çok babamdan öğrendim. Sen kızını tanıyorsun baba,o asla pes etmez.
Depremde vefat edenlerin borçları silinecek açıklamaları yapılmasına rağmen şubeye gittiğimde ''Henüz karar almadık,bekleyin'' şeklinde cevaplar alıyorum. Ailemden geriye kalan tek kişi benim. Geleceğim için bir plan yapmaya çalışıyorum ve her gün belirsizliklerle boğuşuyorum.
Şimdi babamın bana ''Asluş'' demesini,annemin ben uyurken gelip beni öpmesini,Pelin ve Selin'le kahkahalarla gülüp eğlenmeyi,ne zaman başım sıkışsa ''Ablaaa'' diye onları aramayı,hepsine hiç bırakmayacakmış gibi sarılmayı o kadar çok isterdim ki...Her gün daha çok özlüyorum.
Ben ailemin sesini hiç duyamadım. Bana ulaşmaya çalıştılar mı,yardım çığlıklarını duyan oldu mu bilmiyorum. Her gün bunu düşünüyorum. Ablam enkazdan çıkarıldığında telefonu elindeydi ama sesini kimseye duyuramadı. Belki bu videoyu izleyince çaresizliğimizi biraz olsun anlarsınız.
Bugüne kadar hiç pes etmedim.Her zaman güçlü olmak zorunda değilim. Ama gücüm kalmadığında da yola devam etmeyi biliyorum. Çok şanslıyım ki bunu ailem öğretti bana ve yolun sonunda hepsi benimle gurur duyacak. Kendime söz veriyorum.
Bugün ailemin yanına gittim ilk defa...Konuştum onlarla,hem güldüm hem ağladım.Anneme,babama,ablalarıma bir şeyler anlatmayı çok özlemişim.Anne,baba demeyi çok özlemişim.Geldiğimi hissettiklerini beni duyduklarını biliyorum,hissediyorum.
Benim için bayram ailemin yanına gitmek demekti.Annemle babamın bizi gülerek uyandırması,sofrada annemin ellerinden en sevdiğimiz yemekler,uzun uzun yapılan kahvaltı sohbetleri...Benim artık bayramım yok,olmayacak.
Ailemi kaybettikten sonra,onları bu dünyada yaşatmaya nasıl devam edebilirim diye her gün düşünüyorum. Çok fazla hayalim, çok fazla planım var. Bu hayallerimden birini gerçekleştirmek için yola çıktım bile.Ben kitap yazmaya başladım🫶Belki yıllarımı alacak ama sonucuna değer...
Dünden beri bana gelen mesajlardan sadece bir tanesi bu. Lütfen depremde gelmeyen yardımlar yapılmayan çalışmalar yüzünden yakınlarını kaybetmiş ve hakkını arayan insanlara saldıracak kadar düşmeyin. Başka da bir şey söyleyip sizin gibi çirkinleşmeyeceğim.
Antakya'da Odabaşı Mahallesi Farklı Yaşam Rende Sitesi'nde benim ailemle beraber 105 kişi hayatını kaybetti. 6 şubatta sitenin boş enkazına onları anmak isteyen herkes bir çiçek bıraksa benim için,onlar için...Çok güzel olmaz mı ? Bunu paylaşalım,6 Şubat'a kadar herkes görsün🙏🏼
Elimde hiç çocukluk fotoğrafım kalmadı. Annemle babamın gençlik fotoğrafları,ablalarımla biriktirdiğimiz anılar...Bana ailemden ve çocukluğumdan kalan çok az şey var.Hepsi aklımda,bütün fotoğraflarımız gözümün önünde. Ama unuturum diye çok korkuyorum.
Annesi hayatta olan herkes bugün bunun kıymetini bir kez daha anlayıp annesine sımsıkı sarılsın olur mu ? Ben ve annesini kaybeden bütün çocuklar için. Çünkü ben bugün annemin kokusunu çok özledim🖤
Geçen yıl 1 ağustosta attığım tweet...Ağustos en sevdiğim,tamamen kendime odaklandığım ve yılın en güzel zamanlarını geçirdiğim ay benim için. Bu yıl sevdiklerim yanımda yok ama her şeye rağmen içimde bir umut var. Hoşgeldin ağustos🫶
Geçen yıl bu zamanlarda hissettiklerim dün gibi aklımda.Bütünlemeyi geçip 3. sınıf olmuşum,doğum günüme çok az kalmış,her gün ailemle geziyorum,tatil planları yapıyorum...Şimdi ise hiçbiri yok...
Eve geldiğimde annemin yaptığı yemeklerin mis gibi kokusu, akşam yemeğinde aileme günümü anlatmak, yemekten sonra salonda meyve yerken beraber dizi izlemek, sıcak ev huzuru...Bunların eksikliği çok büyük yükmüş insana.
RENDE SİTESİ DAVASINDA SORUŞTURMA İLERLEMİYOR. ANNEMİ,BABAMI,KARDEŞLERİMİ O ENKAZIN ALTINDA KAYBETTİM BEN. BUNUN SORUMLUSU HER KİMSE ORTAYA ÇIKMAK ZORUNDA
Burada yakınını kaybetmiş herkes elinden geleni yapmış olmasına rağmen “Kurtarabilirdim” diyor. Hiçbir sorumluklukları yok, ellerinden geleni yaptılar yine de vicdan azabı çekiyorlar. Sorumluların pişkinliğine bir de böyle bakın.
@novanorda
'nın bi şarkısı var.Şarkının adı 'Pelin'.Halası vefat ettikten sonra yazmıştı şarkıyı. Pelin ve Selin ablamla beraber müzik dinlerdik,saatlerce gitar çalardım onlara,arabada bağıra bağıra şarkı söylerdik. Bu şarkıyı da dinletmiştim onlara. Sözleri çok güzel demiştim++
Biz buradayız seni çok seviyoruz sen bizim kardeşimiz kızımızsın. İyi ki doğdun iyi ki varsın canım Berfin. Videosu olmayan aslında çok gizli kahraman var seni çok seven iletmemizi isteyen. Her zaman yanında olacağız seninle gurur duyacağız. Düştüğünde kaldıracak ihtiyacında
Pelin ve Selin'le, stres olduğumuz dönemlerde Dolu Kadehi Ters Tut şarkılarından en sevdiklerimizi açıp bağıra bağıra söylerdik. Dün konserde bütün şarkıları gökyüzüne bakarak onlara söyledim🤍 Beni duyduklarına eminim..
Babalar günü,bayram...Hepsi üst üste. Öyle ağır geliyor ki. Günler öncesinden başlıyor kalbimdeki ağırlık, her gün daha da artıyor.
Sokaklara asılan babalar günü ve bayram afişleri bile insanın canını yakabilir mi ?Yakabiliyormuş, hem de çok derinden.
Asla anlayamayacağın acılarla dalga geçme tweeti...Devam berat devam...Umarım bütün aileni tek gecede kaybetmenin nasıl bir acı olduğunu hiçbir zaman anlamazsın...
Sözlerinin hikayesini de anlatmıştım. Pelin'e ''Bak şarkının adı Pelin ama anlattığı şey seninle ilgili değil,olmasın da'' demiştim. Şimdi onları düşünerek dinliyorum şarkıyı. Sözleri hala çok güzel...
6 şubatta yakınlarımız enkaz altında ölürken GSM operatörlerine ve sosyal medyaya erişim kısıtlılığı getirdiniz. 60 bin kişi öldü, bizim tuttuğumuz yas umrunuzda bile olmadı. Şimdi bu yapılanlar gerçekten çok komik.